Η αναμονή έλαβε τέλος στις 13 Μαΐου του 2022, όταν κυκλοφόρησε το διπλό άλμπουμ Mr. Morale & The Big Steppers. Ο δίσκος αποδείχθηκε διχαστικός, καθώς πολλοί εκτίμησαν το βάθος και την ειλικρίνεια των στίχων, ενώ άλλοι απογοητεύτηκαν από την έλλειψη κορυφώσεων και μουσικής καινοτομίας. Ωστόσο, νομίζω πως πήραμε από τον Kendrick ακριβώς αυτό που χρειαζόταν μετά από πέντε χρόνια αναμονής: έναν απόλυτα Kendrick Lamar δίσκο. Ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Είναι εμφανές ότι, κατά τη δημιουργία του άλμπουμ, το μεγαλύτερο βάρος της προσοχής αφιερώθηκε στη στιχουργική. Κατά μια έννοια, το Mr. Morale θεματικά αποτελεί λογική συνέχεια στη δισκογραφία του Kendrick. Στο good kid, m.A.A.d. city ο Kendrick κοιτάει προς τα πίσω, στην ανατροφή του στις γειτονιές του Compton και τις δυσκολίες της ζωής σε συμμορίες. Στο To Pimp A Butterfly κοιτάει προς τα έξω, σχολιάζοντας κοινωνικά ζητήματα όπως ο συστημικός ρατσισμός στις ΗΠΑ και η αφροαμερικανική κουλτούρα.
Στο Mr. Morale & The Big Steppers, πιάνοντάς το από εκεί που το άφησε στο DAMN., κοιτάει προς τα μέσα και ανοίγεται για τραύματα και ανασφάλειες που κουβαλά από την παιδική του ηλικία και την πίεση που αντιμετωπίζει, τόσο σε δημόσιο επίπεδο (λόγω της ανόδου του στη μουσική κορυφή) όσο και σε προσωπικό (με τα άγχη της πατρότητας). Άλλωστε, το πόσο προσωπικό είναι αυτό το άλμπουμ είναι εμφανές από το εξώφυλλο κιόλας, αφού το artwork που επέλεξε ήταν η σύντροφός του Whitney Alford και τα δύο τους παιδιά.
Σε γενικές γραμμές ο δίσκος νιώθεις πως είναι ψυχοθεραπεία για τον Kendrick (πέρα από την κανονική ψυχοθεραπεία την οποία μας ενημερώνει πως ξεκίνησε). Καθ' όλη του τη διάρκεια, αλλά περισσότερο στο δεύτερο μισό, κοιτάει κατάματα κάθε του φόβο και ανασφάλεια, όντας πιο εκφραστικός απ' όσο τον έχουμε δει ποτέ. Στο Crown και το Mirror μιλά για το πώς η επιτυχία τον έκανε να χάσει επαφή με τους γύρω του και τον εαυτό του, και πως σκοπεύει να απαρνηθεί το "στέμμα" του και να αφιερωθεί και πάλι στον εαυτό του. Στο Father Time αναλογίζεται τη σχέση του με τον πατέρα του και το πώς αυτή τον προετοίμασε για τον κόσμο, δημιουργώντας του όμως ταυτόχρονα και θέματα. Στο Auntie Diaries χρησιμοποιεί τα παραδείγματα του transgender θείου και της transgender ξαδέλφης του για να ασχοληθεί γενικότερα με τα transgender rights (μάλιστα, σε αυτό το κομμάτι αναφέρεται και στο γεγονός στο Hangout Fest το 2018, κάτι που με εξέπληξε πολύ ευχάριστα). Τέλος, στο μάλλον συναισθηματικό highlight του άλμπουμ, το Mother I Sober είναι μια εξάλεπτη κατάθεση ψυχής στην οποία περιγράφει την κακοποίηση που δέχθηκε η μητέρα του όταν ο ίδιος ήταν μικρός, τις ενοχές που του προξένησε αυτό το περιστατικό και την ανημπορία του να ανοιχτεί για αυτό μέχρι τώρα. Στο τέλος του κομματιού υπερνικά όλο το τραύμα του παρελθόντος του, μια στιγμή που συνοδεύεται ηχητικά και από την αντίστοιχη μουσική κορύφωση.
Όσον αφορά τον ήχο του άλμπουμ, οι (κυρίως jazz και soul) του Kendrick είναι εμφανείς, ωστόσο χρησιμοποιούνται πιο διακριτικά από παλιότερες δουλειές του (όπως για παράδειγμα το To Pimp A Butterfly, το οποίο ανά σημεία είναι περισσότερο soul ή funk δίσκος παρά hip hop). Στο Mr. Morale η παραγωγή είναι κατά βάση μινιμαλιστική, και περισσότερο συνοδεύει τον ίδιο τον Kendrick και τους στίχους του παρά είναι η ίδια σημείο έμφασης.
Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι δεν έχει κάποιες φοβερές στιγμές. Στο opener κιόλας του άλμπουμ, United In Grief, η εναλλαγή από το πιάνο στο κοφτό, γρήγορο beat το οποίο εξελίσσεται όσο προχωράει το τραγούδι δουλεύει άψογα, ενώ μια αντίστοιχη μίξη έχουμε και στο Count Me Out το οποίο συνδυάζει με μεγάλη επιτυχία το πιάνο και τη χορωδία στο πρώτο κουπλέ με την trap στη συνέχεια. Στο Crown το πιάνο έχει εφαρμοστεί πολύ καλόγουστα και συνοδεύει όμορφα το συναισθηματικό βάρος του τραγουδιού, και άλλη μια πολύ καλή επιλογή ήταν το βιολί που μπαίνει πλησιάζοντας στο τέλος του Mirror, το οποίο είναι και το τέλος του άλμπουμ, δένοντας τέλεια ό,τι προηγήθηκε. Μια τελευταία πολύ καλή στιγμή μουσικά του άλμπουμ την οποία θέλω να αναφέρω είναι το N95 και το επεξεργασμένο πνευστό στο instrumental, το οποίο προσθέτει μια ένταση και έναν μαξιμαλισμό στο κομμάτι που ταιριάζουν τέλεια με τη θεματική του και το performance του Kendrick.
Σε γενικές γραμμές το Mr. Morale ηχητικά είναι πιο stripped down από τους προκατόχους του, ωστόσο νομίζω πως αυτό το στυλ αβαντάρει τέλεια το πνεύμα του δίσκου και αφήνει στον Kendrick χώρο να αναπνεύσει.
Αυτό μας φέρνει στο στοιχείο του δίσκου το οποίο θεωρώ το μεγαλύτερό του προσόν: τον ίδιο τον Kendrick. Παρότι δεν ήταν ποτέ κακός performer (αν και στο DAMN. φτάνει ανησυχητικά κοντά), στο Mr. Morale χτυπάει ένα εντελώς νέο επίπεδο ερμηνευτικά. Τα flows του είναι ίσως τα καλύτερά του σε διάρκεια ολόκληρου άλμπουμ (δέχομαι και την good kid, m.A.A.d city απάντηση εδώ) και "πουλάει" κάθε κομμάτι άψογα. Σε κομμάτια όπως το Mr. Morale, το Rich Spirit και το Purple Hearts οι ερμηνείες του είναι γεμάτες χαρακτήρα και δένουν αρμονικά με τα instrumentals, ενώ η εισαγωγή του N95 είναι μια από τις πιο χαρισματικές στιγμές στη δισκογραφία του. Γενικά είναι μια ευχαρίστηση να τον ακούς καθ' όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, και ο δίσκος θα ήταν σημαντικά χειρότερος αν απλά δεν ένιωθες τόσο πολύ ότι νοιάζεται.
Φυσικά, σε αυτό τον τομέα επιβάλλεται να σημειωθεί το We Cry Together, το οποίο νομίζω πως θα συζητιέται ακόμη σε αρκετά χρόνια. Το κομμάτι είναι δομημένο σαν ένας καυγάς μεταξύ ενός ζευγαριού, το οποίο υποδύονται ο Kendrick και η Taylour Paige. Σε όλη τη διάρκεια του κομματιού ο Kendrick πηγαίνει toe-to-toe με την επαγγελματία ηθοποιό Paige, δίνοντάς μας μια τρομερά κινηματογραφική εμπειρία.
Το πόσο καλός είναι ο Kendrick σε αυτό το άλμπουμ υπογραμμίζει πιο έντονα τις κατ' εμέ πιο αδύναμες στιγμές του, δηλαδή τα σημεία στα οποία κάθεται συνοδηγός και αφήνει άλλον να οδηγήσει. Χρειαζόμασταν πραγματικά δύο διαφορετικά interludes στα οποία ο Kendrick δεν εμφανίζεται καθόλου; Ειδικά το Savior (Interlude) ακούγεται περισσότερο σαν κομμάτι του The Melodic Blue του Baby Keem παρά σαν κομμάτι αυτού του άλμπουμ. Αντίστοιχα, στο πιο trap κομμάτι του δίσκου, Silent Hill, το κουπλέ του Kodak Black διαρκεί πολύ περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε, ενώ στο Savior ο Baby Keem δε νιώθω πως κάνει καλή δουλειά με το ρεφρέν του. Πολλά από τα features του δίσκου δουλεύουν τέλεια (παραδείγματα το Die Hard, το Father Time και, φυσικά, το We Cry Together) αλλά εν προκειμένω το άλμπουμ θα επωφελούταν αν έπαιρνε ο Kendrick τα ηνία.
Τέλος, η κύρια κριτική κατά του Mr. Morale & The Big Steppers είναι το ότι διαρκεί υπερβολικά πολύ, και σίγουρα έχει ψήγματα αλήθειας. Στα 18 τραγούδια, το άλμπουμ διαρκεί 73 λεπτά και η αλήθεια είναι ότι δε δικαιολογεί αυτή του τη διάρκεια. Αν ήταν λίγο πιο συγκεντρωμένο και συνοπτικό, θα ακουγόταν πιο εύκολα σε casual καταστάσεις. Βέβαια, το ίδιο ισχύει και για το To Pimp A Butterfly, το οποίο θεωρείται ένας εκ των καλύτερων δίσκων του αιώνα, οπότε εν τέλει δεν ξέρω πόσο σημαντική είναι αυτή η κριτική.
Συνοψίζοντας, με το Mr. Morale & The Big Steppers πολλοί δεν πήραν αυτό που περίμεναν ή αυτό που ήθελαν από τον Kendrick, ωστόσο νομίζω πως όλοι πήραμε αυτό ακριβώς που χρειαζόμασταν: ένα άλμπουμ - κατάθεση ψυχής από έναν από τους πιο ποιητικούς καλλιτέχνες των τελευταίων ετών, το οποίο ξεχειλίζει από ιδέες και σκέψεις του. Δεν είναι τέλειο, αλλά είναι 100% δικό του, και αυτό είναι το μόνο χαρακτηριστικό που δεν μπορεί να λείπει από ένα Kendrick Lamar album.
Υ.Γ. Το να μην ξαναβγάλει άλμπουμ ο Kendrick θα ήταν μεγάλη απώλεια, αλλά πόσο ταιριαστό θα ήταν ο τελευταίος στίχος της δισκογραφίας του να ήταν "I choose me, I'm sorry"?
Tweet-length κριτική: Ένα πολύ καλό άλμπουμ με περιθώρια εξέλιξης, ωστόσο ο Kendrick μας δίνει απλόχερα αυτό που θέλουμε περισσότερο, δηλαδή τον εαυτό του.
Καλύτερα κομμάτια: Crown, United In Grief, Mirror
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου