Στα σχεδόν 30 χρόνια καριέρας τους, οι Spoon έχουν να επιδείξουν μια αξιοζήλευτη σταθερότητα στην ποιότητα της δισκογραφίας τους. Μέσα σε αυτή την περίοδο σχημάτισαν και διατήρησαν μια σαφέστατη μουσική ταυτότητα, με τις σύντομες και ουσιώδεις συνθέσεις και τα κοφτερά riffs τους, ωστόσο στάθηκαν ταυτόχρονα ικανοί να ανανεώνουν συνεχώς αυτή τη φόρμουλα με διαφορετικές επιλογές στις εκάστοτε παραγωγές και να προσφέρουν κάτι νέο από δίσκο σε δίσκο. Την πιο ιδιαίτερη και γενναία από τις επιλογές αυτές τη βλέπουμε στο Kill the Moonlight του 2002, το άλμπουμ με το οποίο ακολούθησαν την πρώτη τους πραγματική εμπορική επιτυχία, το Girls Can Tell του 2001.
Στο Kill the Moonlight το συγκρότημα αποδομεί τον ήχο του, καταλήγοντας σε μια συλλογή ιδιαίτερα stripped down και λιτών τραγουδιών. Πρωταγωνιστή και κινητήριο δύναμη του άλμπουμ αποτελεί ο ρυθμός, χωρίς πολλά διαφορετικά όργανα ή εφέ να γεμίζουν τον χώρο. Οι Spoon εδώ απογυμνώνουν τα τραγούδια τους από οτιδήποτε περιττό, μια οικονομία ήχου η οποία επιτρέπει στο songwriting να λάμψει.
Ο μινιμαλισμός στις παραγωγές του Kill the Moonlight του προσδίδει ένα πολύ ιδιαίτερο είδος ατμοσφαιρικότητας. Δημιουργώντας μια αίσθηση αχανούς απεραντοσύνης στο αυτί, επιτρέπει στον ακροατή να επικεντρωθεί στα εθιστικά riffs και τα μελωδικά hooks και να βυθιστεί πλήρως στον κόσμο του άλμπουμ. Η σιωπή και ο ελεύθερος χώρος εδώ αποτελούν μουσικά όργανα από μόνα τους. Πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό ηχητικό τοπίο, στο οποίο οι Spoon επιστρέφουν στα πολύ βασικά στοιχεία της ταυτότητάς τους και κάνουν πολλά με λίγα.
Ωστόσο, παρότι έχω τονίσει πολύ το πόσο λιτές είναι οι ενορχηστρώσεις του Kill the Moonlight, το "απλό" δε συνεπάγεται απαραίτητα και "απλοϊκό". Στην πραγματικότητα, ο ήχος του δίσκου είναι εντυπωσιακά προσεγμένος και φροντισμένος στην εντέλεια. Ενώ ποτέ δε γίνεται ξεκάθαρα lo-fi, η παραγωγή του άλμπουμ καθ' όλη τη διάρκεια έχει μια "βρωμιά" που το κάνει να ακούγεται πιο αυθεντικό και ειλικρινές. Από το πιάνο στα The Way We Get By και Someone Something, στα επεξεργασμένα πλήκτρα του Paper Tiger, και μέχρι και στο beatbox του εξαιρετικού Stay Don't Go, το κάθε κομμάτι εδώ έχει τη λεπτομέρεια που το απογειώνει.
Τέλος, ένα χαρακτηριστικό του άλμπουμ που το κάνει τόσο ξεχωριστό είναι η ποικιλία του. Κομμάτια σαν το (προσωπικό αγαπημένο) Jonathan Fisk παρουσιάζουν μια αγνή rock and roll ενέργεια η οποία πλαισιώνει τέλεια τις πιο ελαφριές pop rock στιγμές του δίσκου, σαν το Small Stakes, αλλά και τις ανορθόδοξές του μπαλάντες, με το Paper Tiger να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όλα αυτά τα στυλ τα εκτελεί άψογα ο Britt Daniel, δίνοντας στα φωνητικά του την εκάστοτε απαιτούμενη απόχρωση.
Συνοπτικά, το Kill the Moonlight πρόκειται για έναν rock δίσκο ο οποίος απαρνείται τον άκρατο μαξιμαλισμό που συχνά συναντάμε στο είδος, επιλέγοντας αντίθετα τη διακριτικότητα και τον εστιασμό στην ουσία. Αν του δώσετε μια ευκαιρία αποτελεί στη χειρότερη περίπτωση ένα ευχάριστο 35λεπτο, και στην καλύτερη ένα εξαιρετικά rewarding άκουσμα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου