Τα Καλύτερα Άλμπουμ του 2025

 

Συγκριτικά με την τρελή χρονιά που υπήρξε το 2024 για τη mainstream μουσική, το 2025 είχε πολύ πιο υποτονική αίσθηση, με τη μουσική να παίρνει θέση συνοδηγού στο πολιτιστικό zeitgeist. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής είτε σιώπησαν (Kendrick Lamar, Billie Eilish, Dua Lipa) είτε απογοήτευσαν με τις κυκλοφορίες τους (Taylor Swift, Sabrina Carpenter, Drake). 

Ωστόσο, το 2025 υπήρξε γεμάτο και ζωντανό έτος σε πιο niche σκηνές, καθώς οι οπαδοί ειδών όπως η alt-pop, η indie rock και κάποια επιμέρους υποείδη της metal είδαν πολλές κυκλοφορίες να εξελίσσονται σε αγαπημένες. Για μερικές από αυτές θα μιλήσουμε παρακάτω.

Πριν, όμως, επεκταθώ στα αγαπημένα μου άλμπουμ του έτους, θα κάνω μια εύφημο μνεία σε εκείνα που οριακά δεν κατάφεραν να μπουν στην τελική λίστα. Αρχικά οι Model/Actriz με το Pirouette κάνουν ένα εξαιρετικό δεύτερο βήμα στη δισκογραφία τους και βρίσκουν έναν πολύ σαφή, ιδιαίτερο και ενδιαφέροντα ήχο. Σε πιο προσβάσιμες περιοχές η Laufey στο A Matter Of Time μας προσφέρει για ακόμη μια φορά τη συνταγή της που δουλεύει, ενώ το LUX της ROSALÍA εδραιώθηκε δικαίως ως μια από τις πιο αγαπημένες δουλειές του 2025, με την Ισπανίδα ποπ σταρ να εγκαταλείπει το παλιό της στυλ για μια πολύ πιο τολμηρή και καινοτόμο προσέγγιση. Τέλος, άλλος ένας δίσκος που ξεχώρισε ήταν το I Don't Want To See You In Heaven των The Callous Daoboys, ένα εντελώς χαοτικό άλμπουμ που συνεχώς προκαλεί τον ακροατή να προσαρμοστεί σε κάτι νέο. 

Χωρίς περαιτέρω φλυαρία, λοιπόν, προχωράμε στα 15 αγαπημένα μου άλμπουμ του 2025. 

15. Oklou - choke enough

Ξεκινάμε με μία από τις πιο αγαπημένες κυκλοφορίες της χρονιάς, το ντεμπούτο της Γαλλίδας Oklou. Μέσα σε ένα κατά κύριο λόγο στείρο έτος για την pop, το choke enough υπήρξε όαση στην έρημο χάρη στη μινιμαλιστική του προσέγγιση στην εναλλακτική pop και το "less is more" σκεπτικό του. Η Oklou χρησιμοποιεί τη σιωπή ως μουσικό όργανο, με τις εξαιρετικά διακριτικές παραγωγές να πηγαινοέρχονται διάσπαρτα και κατά βούληση. Η μίξη του δίσκου τον κάνει να ακούγεται εντυπωσιακά ευρύχωρος, κάνοντας πολλά με λίγα, αφήνοντάς τον με μια απαλή υφή που τον ξεχωρίζει από την πλειονότητα της σημερινής pop, η οποία σε βομβαρδίζει με ερεθίσματα και ένταση. Σε μεγάλο βαθμό, το choke enough είναι άσκηση στη φαντασία του ακροατή, αφήνοντας πολλά κενά τα οποία καλείσαι να γεμίσεις μόνος σου. Ίσως είναι λίγο acquired taste, αλλά μπορεί να είναι πολύ επιβραβευτικό αν σε βρει.

14. Pigeon Pit - crazy arms

Το να περιγράψεις τη φετινή δουλειά των Pigeon Pit ως υβρίδιο folk και punk θα ήταν εύκολο, ωστόσο δεν πρόκειται για ακριβώς αυτό. Το crazy arms είναι αδιαμφισβήτητα ένας folk δίσκος: η αισθητική είναι βγαλμένη από τα βάθη της επαρχιακής Αμερικής, οι ενορχηστρώσεις αξιοποιούν όργανα όπως το μπάντζο και το βιολί, οι συνθέσεις είναι μελαγχολικές και νοσταλγικές. Τα τραγούδια, όμως, είναι παιγμένα τόσο γρήγορα, με τόση ορμή και αστείρευτη ενέργεια, με αποτέλεσμα να καταλήγεις να νιώθεις πως ακούς punk. Το συγκρότημα προσεγγίζει τη folk και τα παραδοσιακά της χαρακτηριστικά με τόση ζωντάνια και DIY διάθεση που την ανατρέπει εντελώς, και φτιάχνει κάτι που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως folk-adjacent. Η μουσική είναι folk αλλά η διάθεση είναι punk, και το αποτέλεσμα είναι παραπάνω από διασκεδαστικό. 

13. McKinley Dixon - Magic, Alive!

O McKinley Dixon είναι ένα από τα πιο exciting ονόματα στη hip hop τα τελευταία χρόνια, και στο Magic, Alive! φαίνεται για άλλη μια φορά το γιατί. Κάνει καλύτερα από τον καθένα αυτή τη στιγμή το jazz rap στυλ που πλέον έχει μετατρέψει σε απόλυτα δικό του, με προσεγμένες, πολυεπίπεδες φυσικές ενορχηστρώσεις που νιώθεις βαθιές και γεμάτες. Ο McKinley είναι επίσης εξαιρετικά χαρισματικός τόσο ως performer όσο και ως στιχουργός, προσδίδοντας στη μουσική του μια ζωτικής σημασίας αίσθηση ειλικρίνειας και προσιτότητας. Συνοπτικά, το Magic, Alive! έρχεται ως ένα ζεστό και φωτεινό παράθυρο στην πραγματικότητα, μια αισιόδοξη escapist ιστορία πλήρως αντιθετική με οτιδήποτε άλλο μπορεί κανείς να βρει στη rap αυτή τη στιγμή.

12. Cheekface - Middle Spoon

Η συνταγή των Cheekface είναι σταθερή και απαράλλαχτη από άλμπουμ σε άλμπουμ, ωστόσο με τη φετινή τους δουλειά την τελειοποιούν. Χαριτωμένο και αξιαγάπητο, το Middle Spoon προσφέρει απλόχερα πιασάρικες μελωδίες, quotable ατάκες και απειρή υπαρξιακή ανασφάλεια, καθώς ο τραγουδιστής και στιχουργός της μπάντας Greg Katz προσπαθεί μετά κόπων και βασάνων να βρει λογική σε κάθε παράλογη πλευρά της σύγχρονης καθημερινότητας. Tο κοινωνικοπολιτικό του σχόλιο είναι οξύ αλλά ποτέ δηκτικό, παραμένοντας αβέβαιο και ερωτηματικό, μασκαρεμένο πίσω από ένα προσωπείο αναλαφρότητας και σαρκασμού. Μουσικά το συγκρότημα μας παρουσιάζεται πιο δημιουργικό από ποτέ, πασπαλίζοντας reggae και rap rock κομμάτια μέσα σε έναν κατά βάση χαρωπό pop rock δίσκο, δίνοντας στο κάθε τραγούδι το δικό του ηχόχρωμα. Οι Cheekface φτιάχνουν ασόβαρη μουσική για έναν ασόβαρο κόσμο και διασκεδάζουν κάνοντάς το. 

11. Deafheaven - Lonely People With Power

Μετά από μια σύντομη επίσκεψη στη shoegaze το 2021, οι Deafheaven επιστρέφουν στη metal και πιο συγκεκριμένα στην blackgaze, το υποείδος της του οποίου θεωρούνται μπροστάρηδες, και είναι πιο απαισιόδοξοι από ποτέ. Πολιτικά φορτισμένο και αθεράπευτα θυμωμένο, το Lonely People With Power είναι καταιγιστικό καθώς σε σηκώνει και σε εκτοξεύει κατευθείαν με το κεφάλι πάνω σε απειλητικά walls of sound, τα οποία υψώνονται και υψώνονται μέχρι να εκραγούν σε λυτρωτικές κορυφώσεις. Ακόμα και στα πιο βαριά σημεία του άλμπουμ, πάντως, οι Deafheaven διατηρούν τον πλήρη έλεγχο και εμπλουτίζουν τον ήχο τους με καλόγουστες πινελιές, οι οποίες κυμαίνονται από ελαφρύτερα dreamy σημεία σε  μέχρι και horrorcore παρεμβάσεις. Σε μια πρόταση, ο δίσκος είναι μια μετάγγιση συναισθήματος: όλη η οργή και η απελπισία των Deafheaven μεταφέρεται, μέσω των ακουστικών, σε σένα. 

10. clipping. - Dead Channel Sky

Μέσα από έναν στρόβιλο θορυβωδών beats που θολώνουν τις γραμμές ανάμεσα στην dance και την techno, οι clipping. μας μεταφέρουν σε μια φουτουριστική δυστοπία και μας ξεναγούν σε ένα ανέλπιδο μέλλον όπου ο κορπορατισμός και η προοδολαγνεία αποτελούν τον πρωταρχικό κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Όλη η ανορθόδοξη θεατρικότητα και η ατμοσφαιρικότητα των προηγούμενων κυκλοφοριών των clipping. βρίσκεται και εδώ σε πλήρη επίδειξη, με το συγκρότημα να παραμένει χαρούμενο να αφιερώσει τον δίσκο του σε ένα κόνσεπτ και να χαθεί ολοκληρωτικά σε αυτό. Η απαισιόδοξη οπτική του ράπερ της μπάντας, Daveed Diggs, για το μέλλον για άλλη μια φορά αποτυπώνεται από την εξαιρετική του πένα και αιχμαλωτίζεται σε ηχοκύματα χάρη στις σκοτεινές, cyberpunk παραγωγές που δε μένουν ποτέ στάσιμες και προξενούν συναίσθημα με αξιοσημείωτη συνέπεια. Το Dead Channel Sky είναι ένα δυστοπικό sci-fi μυθιστόρημα σε ηχητική μορφή, εκτελεσμένο όπως μόνο οι clipping. θα μπορούσαν να το εκτελέσουν. 

9. Bon Iver - SABLE, fABLE

Ακούγοντας το φετινό του έργο, η δήλωση του Justin Vernon πως κατά πάσα πιθανότητα δε θα ξαναβγάλει άλμπουμ υπό το ψευδώνυμο Bon Iver βγάζει απόλυτο νόημα. Το SABLE, fABLE έχει την αίσθηση σύνοψης της σχεδόν εικοσαετούς πορείας του Vernon ως Bon Iver, κατά την οποία έκανε πολλές στάσεις. Ο δίσκος χωρίζεται σε δύο μέρη: το SABLE προσομοιάζει τον απογυμνωμένο, καθαρό folk ήχο με τον οποίο ξεκίνησε ο Vernon, ενώ το fABLE ανθίζει με πιο πλούσιες συνθέσεις, με έντονο το ηλεκτρονικό art pop στοιχείο που χαρακτήρισε το δεύτερο μισό της καριέρας του, αλλά εδώ πολύ πιο παραχωρητικό και διακριτικό. Συνολικά το άλμπουμ είναι γεμάτο ζεστό πάθος, φωτεινό και ανεβαστικό, με μια μεταδοτική αισιοδοξία να έχει αντικαταστήσει τη φοβισμένη ανησυχία των προηγούμενων έργων του Vernon. Ένας από τους καλύτερους songwriters της indie του αιώνα μας έχει βγει στην άλλη πλευρά πλέον, και το κύκνειό του άσμα είναι παραπάνω από ικανό να σταθεί δίπλα στην υπόλοιπή του δισκογραφία.

8. EYES - SPINNER

Η προσφορά των EYES στο 2025 είναι μια γροθιά στο πρόσωπο. Ωμό, ζωώδες και ανένδοτο, στα 23 λεπτά που διαρκεί το SPINNER δεν έχει στιγμή για χάσιμο. Το συγκρότημα βάζει το πόδι στο γκάζι και δεν το αφήνει ποτέ, καθώς σε σφυροκοπά αλύπητα με δυναμικά riffs και απελπισμένες κραυγές, δημιουργώντας ένα υπολογισμένο χάος μέσα στο οποίο σε καλεί να χαθείς. Οι Δανοί επιστρατεύουν μια πρωτόγονη ενέργεια κάνοντάς το να φαίνεται εύκολο, και αναδεικνύονται σε ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η hardcore φέτος.

7. Geese - Getting Killed

Η φετινή κυκλοφορία των Geese έχει συνεπάρει τους περισσότερους online μουσικούς κύκλους, και αυτό δεν είναι παράξενο. Οι Geese είναι οι μόνοι rock stars που ταιριάζουν στη γενιά μας, οι μόνοι που μπορούμε να χωνέψουμε: αλλοπρόσαλλοι αλλά και σίγουροι για τον εαυτό τους, φανταχτεροί αλλά και διστακτικοί, είναι οι τέλειοι πρέσβεις μιας γενιάς κολλημένης στο καθαρτήριο ανάμεσα στη διαδικτυακή κυνικότητα και την ανάγκη για πίστη σε κάτι καλύτερο. Ο ιδιοσυγκρασιακός τρόπος με τον οποίο τραγουδά ο Cameron Winter συνεχώς μεταβάλλεται από εμφατικά πομπώδης σε τραγικά αβέβαιος, από παθιασμένος σε νωχελικός, μεταφέροντας βαθύ συναίσθημα καθώς το συγκρότημα παίζει rock and roll με την πιο περιπετειώδη διάθεση, σαν να αποφασίζει εκείνη τη στιγμή το πού θα πάει το κάθε τραγούδι. Το Getting Killed φαίνεται να αρνείται, ή μάλλον να μην μπορεί να κατασταλάξει στο τι ακριβώς θέλει να είναι, και ίσως αυτή η ανασφάλεια να είναι το πρόσωπο που ταιριάζει καλύτερα στη rock του σήμερα.

6. Militarie Gun - God Save The Gun

Από την αρχή κιόλας της σύντομης καριέρας τους, οι Militarie Gun είχαν μια ξεκάθαρη έφεση στα δυναμικά, ανθεμικά ρεφρέν που μοιάζουν σαν να δημιουργήθηκαν σε υπόγειο προορισμένα για αρένες. Αυτή η ενεργητική, sing-along punk rock συνεχίζει να λειτουργεί ως βάση της μουσικής τους και στο δεύτερό τους άλμπουμ, ωστόσο το God Save The Gun διευρύνει κατά πολύ τα όρια του τι μπορεί να είναι. Σε ένα κομμάτι ο τραγουδιστής φωνάζει μπροστά από μια χορωδία που ψέλνει, ένα άλλο ακούγεται σαν συναισθηματικό cut από prime Blink-182 δίσκο, ένα τρίτο σαν να βγήκε κατευθείαν από live απ' το οποίο φεύγεις με μελανιές. Στο God Save The Gun ακούς ένα συγκρότημα να βρίσκει τον ήχο του σε πραγματικό χρόνο και να μετεξελίσσεται σε κάτι πιο ώριμο και εκλεπτυσμένο.

5. Winona Fighter - My Apologies To The Chef

Οι Winona Fighter δεν είναι το πιο βαθύ συγκρότημα που θα βρει κανείς, και δε λυπούνται καθόλου για αυτό. Το ντεμπούτο τους, My Apologies To The Chef, στην ουσία είναι ένα αμάλγαμα των πρώτων ετών της καριέρας τους, περιέχοντας μέχρι και κομμάτια που κυκλοφόρησαν το 2022. Έτσι, ακούγοντάς το περιηγείσαι σε όλη τη διαδικασία ωρίμανσης που πέρασαν τρεις νεαροί μουσικοί από τη στιγμή που άρχισαν να γράφουν μουσική μέχρι το σημείο στο οποίο βρίσκονται σήμερα. Αυτό που όλα τα κομμάτια του άλμπουμ έχουν ως κοινό είναι η αγνή, αφιλτράριστή τους φρεσκάδα και μια αγανάκτηση που στα πλαίσια του δίσκου λειτουργεί ως ωδή στη νεανικότητα. Άλλη μια σταθερά σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ είναι το πόσο unapologetic είναι το συγκρότημα για τις επιρροές του, καθώς η τραγουδίστρια και songwriter της μπάντας, Coco Kinnon, γράφει και τραγουδά με μια εφηβική, εμφατικά μελοδραματική υπερβολή που διοχετεύει το πνεύμα της pop punk των 2000s. Γρήγορο, διασκεδαστικό, πιασάρικο, προσφέρει εγγυημένη διασκέδαση ακόμη κι αν όχι πολλά παραπάνω. 

4. Courting - Lust For Life, or: "How To Thread The Needle And Come Out The Other Side To Tell The Story"

Τα hooks των Courting είναι πιο εθιστικά από ποτέ, και πλέον συνοδεύονται από πολύ πιο τολμηρές επιλογές στην ενορχήστρωση. Το περσινό άλμπουμ των Courting είχε τερματίσει ψηλά στη λίστα μου με τα καλύτερα του 2024, και το συγκρότημα από το Λίβερπουλ φέτος το κάνει ξανά. Πέρυσι με είχε κερδίσει ο wide-eyed αγορίστικος ήχος που υιοθέτησαν στο New Last Name, ωστόσο η φετινή τους κυκλοφορία σηματοδοτεί την αποφοίτησή τους από αυτό το στάδιο. Παρότι τα μαλθακά, ζαχαρένια undertones παραμένουν, τώρα οι κιθάρες ακούγονται πιο επιθετικές και παραβατικές, με τις παραγωγές να είναι γενικότερα πιο χαοτικές και θορυβώδεις. Το Lust For Life είναι πειραματικό και απρόβλεπτο, χοροπηδώντας από ήχο σε ήχο αβίαστα, επιστρατεύοντας την dance punk, την indie pop και μέχρι και τη noise rock για να καταλήξει σε ένα αποτέλεσμα που βρίθει από αυτοπεποίθηση και θράσος. Οι Courting είναι εκ των δημιουργικότερων νεαρών συγκροτημάτων στο Ηνωμένο Βασίλειο αυτή τη στιγμή, και με κάθε νέα κυκλοφορία αποδεικνύουν εαυτούς παραπάνω από πρόθυμους και ικανούς να επανεφεύρουν τον ήχο τους. 

3. Turnstile - NEVER ENOUGH

Οι Turnstile είναι πιθανώς το πιο διχαστικό συγκρότημα των τελευταίων ετών. Όχι αρκετά σκληροί για τους φανς της hardcore punk, όχι αρκετά μελωδικοί για εκείνους της dream pop και της shoegaze, πολύ περίεργοι για το mainstream, πολύ προφανείς για τους music snobs. Το συγκρότημα ακροβατεί πολλές γραμμές, και εκεί ακριβώς είναι που βρίσκω το φετινό τους άλμπουμ εντυπωσιακό. Όπως και στο προηγούμενό τους άλμπουμ, οι Turnstile εδώ ισορροπούν αποτελεσματικά τις εκρήξεις αδρεναλίνης με διαλείμματα για ξεκούραση, δίνοντας με το ένα χέρι κοφτά, επιθετικά riffs και με το άλλο χαμηλότερης ενέργειας dreamy ηλεκτρονικά passages. Παρότι πάνω από τον δίσκο πλανάται μια αόριστη αίσθηση ποζεριάς (αν σε ενοχλεί αυτό τότε οι Turnstile δεν είναι για σένα), οι συνθέσεις εδώ έχουν πραγματικό κρέας και οι επιλογές στην παραγωγή τις ανεβάζουν επίπεδο, δανειζόμενες από τα 80s και ενσωματώνοντας new age επιρροές. Οι Turnstile επιδεικνύουν πλήρες γνώθι σαύτον, ποντάροντας στα στοιχεία της μουσικής τους που γοήτευσαν το κοινό χωρίς να μείνουν στάσιμοι. Το NEVER ENOUGH είναι το τέλειο άλμπουμ για μια μπάντα που μόλις μπήκε στο mainstream και το αναγνωρίζει χωρίς να προδίδει τον ήχο που την έφτασε εκεί.

2. Lorde - Virgin

Η καλύτερη songwriter της pop επιστρέφει στην pop. Μετά από ένα εν πολλοίς αποτυχημένο πείραμα με το Solar Power του 2021, η Lorde ξαναπλησιάζει το πολυαγαπημένο Melodrama του 2017, με έναν ήχο όμως που αποτελεί εξέλιξη και όχι επανάληψή εκείνου. Οι παραγωγές του Jim E-Stack είναι πολύ πιο ηλεκτρονικές, ψυχρές και απρόσωπες, παραμένοντας διακριτικές και αφήνοντας χώρο στη Νεοζηλανδή να στηρίξει τα τραγούδια πάνω στις ερμηνείες και τη στιχουργική, εκεί όπου η ίδια λάμπει περισσότερο από ποτέ. Μιλάμε για μια καλλιτέχνιδα που από πολύ μικρή ηλικία έχει βασίσει την εικόνα της στο πόσο εκφραστικά ανοίγεται και εξωτερικεύει τα συναισθήματά της, αντικατοπτρίζοντας εκείνα της γενιάς της, ωστόσο ποτέ ξανά δεν έχουμε δει τη Lorde τόσο ευάλωτη, τόσο ενδοσκοπική και αφιλτράριστα ειλικρινή. Εμφανίζεται χωρίς καμία επιτήδευση, πλήρως απογυμνωμένη και ωμή, βρίσκοντας σιγουριά και αυτοπεποίθηση μέσα στην αβεβαιότητα. Το Virgin πρόκειται για μια εξαιρετική κυκλοφορία, αντάξια της δισκογραφίας μιας από τις πιο ιδιαίτερες, ανορθόδοξες και εν τέλει σημαντικές pop stars του αιώνα μας. 

1. Arm's Length - There's A Whole World Out There

Στο έτος 2025, η emo μπορεί να μοιάζει λίγο παράταιρη. Δύο δεκαετίες μετά την ακμή της, με τα κυρίαρχα είδη μουσικής ανάμεσα στους εφήβους και τους μετεφήβους πλέον να παράγονται στο FL Studio αντί για τα γκαράζ και να στηρίζονται σε ηλεκτρονικά beats αντί για γρατζουνίσματα κιθάρας, συγκροτήματα που αντλούν την έμπνευσή τους από τους American Football και τους Sunny Day Real Estate φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου. Αυτό γεννά την ερώτηση: σε ποιον απευθύνεται ένα emo άλμπουμ σήμερα; Στη σημερινή νεολαία, η οποία σε μεγάλο βαθμό έχει αποκηρύξει την ειλικρινή έκφραση συναισθήματος στην τέχνη όταν δεν καλύπτεται από ένα πέπλο ειρωνείας και faux αδιαφορίας; Ή το κοινό των συγκροτημάτων που απαρτίζουν αυτό που αποκαλούμε 5ο κύμα emo είναι άτομα που ζούσαν και κατά τη διάρκεια των προηγούμενων κυμάτων, και απλώς θέλουν να ακούσουν tribute acts των αγαπημένων συγκροτημάτων της δικής τους εφηβείας; Την απάντηση μπορούμε να βρούμε μέσα στο φετινό αριστούργημα των Arm's Length. Στην πραγματικότητα, το κοινό έχει ελάσσων σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η έκφραση, και η ανάγκη των νέων για έκφραση δεν είναι κάτι που έχει μειωθεί με τα χρόνια. Το There's A Whole World Out There είναι μια απόπειρα ικανοποίησης αυτής της ανάγκης, μια εξομολόγηση του frontman της μπάντας, Allen Steinberg. Στους στίχους του απογυμνώνεται από κάθε προσποίηση, προσπαθώντας να βρει τρόπους να συνεχίσει, φωνάζοντας απεγνωσμένα μπροστά από κιθάρες που βρυχώνται σε ένα καταιγιστικό tempo. Αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις της ενηλικίωσης άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με νηφαλιότητα και άλλοτε με φόβο αλλά πάντα με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ο Steinberg και οι Arm's Length φωτογραφίζουν μια συγκεκριμένη ηλικία, όλες της τις φοβίες και ανησυχίες, και συνθέτουν το λεπτομερές πορτραίτο μιας στιγμής στον χρόνο. Σε τελική ανάλυση, αυτά είναι τα θεμέλια της emo, και εφάπτονται πλήρως με τους λόγους που συνεχίζουμε να επιστρέφουμε στις μουσικές που αγαπάμε.