Ίσως για πρώτη φορά μετά από χρόνια, κατά τη διάρκεια όλου του 2024 η μουσική είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο παγκόσμιο πολιτισμικό zeitgeist. Οι κυκλοφορίες όλων των μεγάλων ονομάτων της pop σε συνδυασμό με την ανάδειξη νέων pop stars όπως η Charli XCX, η Sabrina Carpenter και η Chappell Roan απασχόλησαν τη συλλογική συνείδηση και έδωσαν στη mainstream μουσική μια φρεσκάδα που χρειαζόταν απεγνωσμένα. Η hip hop είχε επίσης την τιμητική της, με αδιαμφισβήτητο νικητή της χρονιάς να αποτελεί ο Kendrick Lamar χάρη στο single του, Not Like Us, και την ξαφνική κυκλοφορία του άλμπουμ GNX. Σε πιο εναλλακτικούς rock και indie κύκλους το 2024 υπήρξε εξίσου γενναιόδωρο, καθώς αποδείχθηκε πλούσιο τόσο με ενδιαφέροντα ντεμπούτα όσο και με επιστροφές γνωστών ονομάτων του παρελθόντος, προσφέροντας μια πολύ ευχάριστη ποικιλία στις επιλογές μας.
Προκειμένου να χωρέσουμε στο άρθρο όσο περισσότερη μουσική γίνεται, και για να αδικήσουμε όσο το δυνατόν λιγότερες από τις πολλές ποιοτικές δουλειές που κυκλοφόρησαν φέτος, πριν προχωρήσουμε στους 15 αγαπημένους μου δίσκους του 2024 ας ξεκινήσουμε, πολύ επιγραμματικά, με κάποιες τιμητικές αναφορές.
Το εξαιρετικό wordplay και η ευρηματικότητα στα deliveries που διαθέτει ο Bruiser Wolf έλαμψαν στο δεύτερό του άλμπουμ, My Story Got Stories, ενώ και η βρετανίδα DJ Nia Archives μας εντυπωσίασε με το ντεμπούτο της Silence Is Loud, ένα φοβερά ζωντανό jungle άλμπουμ που παντρεύει μεταξύ τους διάφορες ετερόκλητες επιρροές με εντυπωσιακή συνέπεια. Οι Another Sky στο Beach Day μας δίνουν κάποιες από τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς σε έναν δυναμικό indie rock δίσκο και, τέλος, στο Girl With No Face η Allie X συνεχίζει το σκοτεινό, edgy είδος της τής pop δίνοντάς μας τρομερές παραγωγές και ορισμένα πολύ δυνατά ηλεκτρονικά passages.
Ακολουθούν, λοιπόν, τα 15 άλμπουμ που θεωρώ highlights της μουσικής χρονιάς του 2024:
15. Lives Like Skyscrapers - At Dawn We Said Goodnight
Στο ντεμπούτο των Lives Like Skyscrapers, το πνεύμα της 2000s indie rock ζει και βασιλεύει, καθώς η ορχηστρική indie με την οποία μεσουρανούσαν συγκροτήματα όπως οι Bright Eyes, οι Arcade Fire και οι Broken Social Scene ξεκάθαρα αποτελεί τη βασική έμπνευση για το συγκρότημα. Το At Dawn We Said Goodnight πρόκειται για έναν δίσκο με έντονες folk επιρροές ο οποίος, παρότι μελαγχολικός και γαλήνιος στη μεγαλύτερή του διάρκεια, βρίσκει ενέργεια και ζωντάνια όταν χρειάζεται. Έχει έντονη την αίσθηση love letter προς ένα είδος μουσικής το οποίο υπήρξε και παραμένει επιδραστικό στη σημερινή indie, ωστόσο σε μεγάλο βαθμό έχει πλέον εκλείψει. Αν είχε βγει πριν 20 χρόνια, το At Dawn We Said Goodnight θα έβρισκε κατευθείαν τη θέση του στη σκηνή της εποχής, ωστόσο σήμερα το νιώθεις περισσότερο κειμήλιο του παρελθόντος, μια νοσταλγική υπενθύμιση του τι ήταν κάποτε η indie.
14. Gurriers - Come And See
Σε αντίθεση με τους Lives Like Skyscrapers, οι Gurriers αποτελούν ξεκάθαρα προϊόν της εποχής τους. Στο ντεμπούτο τους, Come And See, η 2020s βρετανική post-punk βρίσκεται στα καλύτερά της χάρη στα θορυβώδη riffs και τα δυναμικά ρεφρέν που προσφέρει σε αφθονία το συγκρότημα. Χωρίς να είναι ιδιαίτερα βαρύ σε ήχο, το Come And See καταφέρνει να αφήσει ισχυρή εντύπωση χάρη στο αστείρευτό του θράσος και την αγνή του αντιδραστικότητα. Πάνω απ' όλα, αποτελεί ένα ντεμπούτο γεμάτο αυτοπεποίθηση και σιγουριά, και σίγουρα με κάνει να περιμένω την επόμενη δουλειά των Gurriers.
13. Future Islands - People Who Aren't There Anymore
Ο συνδυασμός του έντονα ηλεκτρονικού synth pop ήχου με τα πολύ ιδιαίτερα φωνητικά του Samuel T. Herring πάντα αρκούσε για να κάνει τη μουσική των Future Islands να ξεχωρίσει ως έναν βαθμό, και στον φετινό τους δίσκο δεν κάνουν κάτι το ιδιαίτερα διαφορετικό, ωστόσο εδώ σίγουρα υπάρχει η αίσθηση πως έχουν τελειοποιήσει τη φόρμουλα. Το songwriting είναι πιο to the point από ποτέ, οι παραγωγές βαθιές και γεμάτες, τα ρεφρέν ανθεμικά και πιασάρικα. Το People Who Aren't There Anymore δεν εντυπωσιάζει με την πρώτη ακρόαση ούτε θα φέρει επανάσταση στη μουσική, ωστόσο έχει απρόσμενο staying power και σε κάνει να θέλεις να το επανεπισκέπτεσαι συχνά.
12. Bob Vylan - Humble As The Sun
To Humble As The Sun δεν είναι rock, δεν είναι hip hop, δεν είναι punk· είναι όλα αυτά μαζί. Οι Bob Vylan επιστρατεύουν τον θυμό όλων των προαναφερθέντων ειδών μουσικής και τα συνθέτουν σε ένα αποτέλεσμα γεμάτο αναρχική οργή και σαρκασμό. Με τα συμπαγή του riffs και τα δυναμικά του raps το δίδυμο μεταδίδει άψογα την αγανάκτηση και το αντικαθεστωτικό, αντικαπιταλιστικό συναίσθημα που αποτελεί ζωοποιό δύναμη του δίσκου. Κανείς ποτέ δε θα αποκαλέσει το πολιτικό σχόλιο των Bob Vylan σε αυτό τον δίσκο διακριτικό, ωστόσο η ευθύτητά του είναι και η μεγαλύτερή του δύναμη.
11. Vince Staples - Dark Times
Τo Dark Times είναι το magnum opus ενός από τους πιο ταλαντούχους rappers της γενιάς μας. O Vince διαθέτει μια φοβερά ελκυστική και διασκεδαστική προσωπικότητα η οποία λάμπει κατά τη διάρκεια όλου του δίσκου, και η πνευματώδης αλλά και στοχαστική του πένα αποτελεί σίγουρα το highlight του έργου. Ωστόσο και ηχητικά το σύνολο του άλμπουμ είναι πολύ ποιοτικό. Είναι ακριβώς όσο σκοτεινό πρέπει, όσο pop πρέπει, όσο μελαγχολικό πρέπει, όσο χορευτικό πρέπει. Συνοπτικά, η φετινή κυκλοφορία του Vince Staples είναι ένα hip hop άλμπουμ που έχει κάτι για όλους και θα έλεγα πως αποτελεί και πολύ καλό σημείο έναρξης για κάποιον που δεν έχει επαφή με τη δισκογραφία του.
10. The Cure - Songs Of A Lost World
Η θριαμβευτική επιστροφή ενός από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα στην ιστορία της δυτικής μουσικής δε θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα. 48 χρόνια μετά τον σχηματισμό τους, 16 χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία, οι The Cure αποδεικνύουν πως το 'χουν ακόμη. Οι μελωδίες του φετινού τους δίσκου συναγωνίζονται κάποιο από το καλύτερο υλικό της καριέρας τους, ενώ ο Robert Smith ακούγεται ακόμη άψογος και μπορεί ακόμη να γράψει εκφραστικούς, heartfelt στίχους. Η σκιά μελαγχολικής νοσταλγίας και αναμονής του επικείμενου τέλους που πλανάται πάνω από ολόκληρο το άλμπουμ του δίνει έναν δραματικό χαρακτήρα που το ανεβάζει επίπεδο και το καθιστά κάτι παραπάνω από απλώς ένα πολύ καλό comeback album· το Songs Of A Lost World είναι ο διστακτικός, δύσθυμος εορτασμός όλων των επιτευγμάτων της μπάντας και όλων των τρόπων με τους οποίους οι The Cure έχουν αποδειχθεί επιδραστικοί στη μουσική του τελευταίου μισού αιώνα.
9. Lava La Rue - STARFACE
Άλλο ένα ντεμπούτο στη λίστα μας, το STARFACE αποτελεί ένα πάντρεμα ιδεών και επιρροών, μια μεταφορά του παρελθόντος στο παρόν. Η Lava La Rue μας συστήνεται με έναν δίσκο που αποπνέει δυναμική θηλυκότητα, που έχει μια αίσθηση βαθύτατα προσωπικού έργου η οποία θυμίζει το ένα και μοναδικό άλμπουμ της Lauryn Hill. Το ίδιο μέσο σημείο ανάμεσα στην RnB, τη hip hop και τη soul συναντάμε κι εδώ, ωστόσο η Lava La Rue το εμπλουτίζει με σαφέστατες pop προδιαθέσεις και το ντύνει με έναν πολύ μοντέρνο, ατμοσφαιρικό μανδύα. Χάρη στις συνθέσεις, τις ερμηνείες και τις καλόγουστές του επιλογές στην παραγωγή, το STARFACE είναι ένα άλμπουμ που έχει πολλά πράγματα να δώσει και πολλούς διαφορετικούς τρόπους να το κάνει.
8. Linkin Park - From Zero
Εδώ σαφέστατα είμαι προκατειλημμένος, καθώς έχω μακρόχρονη και ιδιαίτερη σχέση με τους Linkin Park, ωστόσο και στην καλύτερή μου προσπάθεια να το κρίνω αντικειμενικά βρήκα πολλά θετικά στον δίσκο που σηματοδοτεί την αναγέννησή τους. Αρχικά, το From Zero σίγουρα είναι ένα άλμπουμ που παίζει με ασφάλεια και επανεπισκέπτεται ιδέες του παρελθόντος, με πολλά κομμάτια να ακούγονται σαν να βγήκαν κατευθείαν από τα πρώτα τους άλμπουμ τα οποία κυκλοφόρησαν πριν πάνω από δύο δεκαετίες. Ωστόσο το συγκρότημα δεν επαναπαύεται και συνεχίζει να πασπαλίζει νέα στοιχεία στον ήχο του, με κάποια από τα πειράματα αυτά να είναι επιτυχημένα κι άλλα αποτυχημένα. Ίσως η σημαντικότερη, ωστόσο, νίκη του From Zero ανήκει στη νέα τραγουδίστρια της μπάντας, Emily Armstrong, η οποία λάμπει τόσο στα αργά, μελωδικά σημεία όσο και στα σκληρότερα και αποδεικνύει πως μπορεί να σηκώσει το βάρος της θέσης της νέας frontwoman των Linkin Park μαζί με όλο το φορτίο που αυτή συνεπάγεται. Οι Linkin Park έχουν κυκλοφορήσει και πιο forward-looking πράγματα στο παρελθόν, ωστόσο η επιστροφή τους έχει πραγματική καρδιά στον πυρήνα της και σε πρώτη φάση αυτό αρκεί.
7. Magdalena Bay - Imaginal Disk
Το γεγονός ότι οι Magdalena Bay θεωρούν τη μουσική τους alternative αντί για pop βγάζει πλήρες νόημα ακούγοντας το δεύτερό τους άλμπουμ. Παρά τις ξεκάθαρες pop ευαισθησίες, τις εξαιρετικά πιασάρικες μελωδίες και τα φωνητικά της Mica Tenenbaum που θυμίζουν τη 2000s bubblegum pop, το να αποκαλέσεις το Imaginal Disk απλά pop είναι σαν να αφαιρείς πολλές από τις στρώσεις του. Οι προσεγμένες στην εντέλεια, μαξιμαλιστικές glitchy παραγωγές του είναι κάτι που δε βρίσκεις αλλού αυτή τη στιγμή, και η απρόβλεπτη προσέγγιση στην εξέλιξη πολλών από τα κομμάτια του δίσκου σίγουρα αφαιρεί από την προσβασιμότητά του. Ολόκληρο το άλμπουμ βρίσκεται ακριβώς στο μεταίχμιο ανάμεσα στο χαρούμενο και το σκοτεινό, πετυχαίνοντας μια εξαιρετικά ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα μίξη. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάτι με το οποίο μπορείς να συγκρίνεις τον φετινό δίσκο των Magdalena Bay· είναι ένα εντελώς sui generis αμάλγαμα ήχων το οποίο δεν είναι για όλους αλλά, αν σε βρει, έχει πάρα πολλά να δώσει.
6. St. Vincent - All Born Screaming
Μετά από πολλά χρόνια πειραματισμών, με τη φετινή της κυκλοφορία η St. Vincent φαίνεται να αξιοποιεί στο έπακρο τις δυνατότητές της και να βρίσκει ακριβώς το στυλ που της ταιριάζει. Το All Born Screaming αναδίδει μια έντονα δυσοίωνη, δυστοπική αίσθηση η οποία συνοδεύεται άψογα από τον παλιακό χαρακτήρα του ήχου του, με την πλήρως φυσική ενορχήστρωση να αποτελεί άψογη επιλογή. Το άλμπουμ έχει πραγματικό σκοτάδι και edginess, με την ίδια τη St. Vincent να βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού χάρη στις κινηματογραφικές της ερμηνείες και τις πλούσιες παραγωγές, τις οποίες επιμελήθηκε η ίδια. Κοιτώντας αναδρομικά, ολόκληρη η εξέλιξη της δισκογραφίας της St. Vincent δίνει την εντύπωση πως οδηγούσε στο All Born Screaming, και είναι σίγουρα ένα άκρως ικανοποιητικό endpoint.
5. Billie Eilish - HIT ME HARD AND SOFT
Όπως έγραψα και νωρίτερα μέσα στη χρονιά, το φετινό άλμπουμ της Billie Eilish σηματοδοτεί μια μεγάλη εξέλιξη στη μουσική της. Τόσο η ίδια όσο και ο αδελφός της, ο οποίος ασχολείται με την παραγωγή όλων των δίσκων της, στο HIT ME HARD AND SOFT κάνουν ένα μεγάλο άλμα μπροστά σε σχέση με οτιδήποτε είχαν κυκλοφορήσει στο παρελθόν. Παρότι η Billie δεν αλλάζει ρότα, συνεχίζοντας στο μινιμαλιστικό, σκοτεινό είδος pop το οποίο την έχει κάνει παγκοσμίως γνωστή, στο φετινό της άλμπουμ έχει γυαλίσει κάθε γωνία, έχει διορθώσει κάθε κακογουστιά και έχει ξαναγράψει κάθε εφηβική, κακογραμμένη στιγμή του προηγούμενού της υλικού. Ο δίσκος είναι διασκεδαστικός και χορευτικός, και ταυτόχρονα κλειστοφοβικός και ενδοσκοπικός, με μια αόριστη αίσθηση classiness να πλανάται από πάνω του και τα συνεχή curveballs που πετάει η παραγωγή να τον καθιστούν αρκετά απρόβλεπτο. Συνοπτικά, το HIT ME HARD AND SOFT διαθέτει έναν χαρακτήρα αυτοπεποίθησης και άνεσης που μόνο δύο βετεράνοι θα μπορούσαν να έχουν, και αυτό το στυλ ταιριάζει τέλεια στην Billie.
4. Everything Everything - Mountainhead
Μπορεί η φετινή κυκλοφορία των Everything Everything να μην έχει τα εκρηκτικά ρεφρέν ή τα πολυεπίπεδα instrumentals στα οποία μας έχει συνηθίσει το συγκρότημα, ωστόσο αποτελεί απόδειξη πως μπορούν να δημιουργήσουν κάτι πλήρως μαγνητικό χωρίς να βασίζονται σε eye-popping στιγμές. Το συγκρότημα από το Μάντσεστερ εδώ είναι πιο pop και χορευτικό από ποτέ, βρίσκοντας groovy ρυθμούς με αξιοθαύμαστη σταθερότητα, και μέσα από διακριτικές και sneakily πιασάρικες μελωδίες προσφέρει ένα άλμπουμ πολύ συνεκτικό και απορροφητικό. Το Mountainhead σε καμία περίπτωση δεν υστερεί στο θεματικό κομμάτι, που παραδοσιακά είναι το μεγαλύτερο ατού του συγκροτήματος, καθώς το σύμπαν που δημιουργεί με τους στίχους του ο Jonathan Higgs προσθέτει μια πολύ ιδιαίτερη διάσταση στον δίσκο. Οι Everything Everything συνεχίζουν τη σταθερή προσφορά εξαιρετικής indie pop, και εν προκειμένω το κάνουν βγάζοντας τους εαυτούς τους εκτός της ζώνης άνεσης τους και δοκιμάζοντας κάτι διαφορετικό.
3. Courting - New Last Name
Στο δεύτερό τους άλμπουμ, οι Courting αποδίδουν φόρο τιμής στη μουσική με την οποία μεγάλωσαν καθώς απομακρύνονται από τον γρήγορο, ταραχώδη electropunk ήχο του ντεμπούτου τους και επιστρατεύουν ατόφιο το πνεύμα της 2000s pop punk. Κατά κόρον ένας έντονα εφηβικός δίσκος, το New Last Name παντρεύει τη θεατρικότητα και την αμεσότητα της mall emo με τα πιο νεωτερικά στοιχεία που χρησιμοποιούσαν πολύ οι Courting στο ντεμπούτο τους, όπως το συχνό autotune και τα δυναμικά ηλεκτρονικά passages. Ως αποτέλεσμα, το άλμπουμ ακούγεται καινούριο και ταυτόχρονα γνώριμο, φρέσκο και ταυτόχρονα dated. Πρόκειται για έναν δίσκο με αρκετά εμφανή ψεγάδια, ωστόσο η ειλικρίνειά του με κέρδισε και μου το έκανε εύκολο να τα αγνοήσω.
2. Yard Act - Where's My Utopia?
1. Tapir! - The Pilgrim, Their God And The King Of My Decrepit Mountain
Το φετινό μου άλμπουμ της χρονιάς πρόκειται για άλλο ένα ντεμπούτο, εν προκειμένω της εξαμελούς indie folk μπάντας Tapir!. Πρόκειται για έναν πρόδηλα, χωρίς καμία αμφιβολία folk δίσκο με πολλή μελωδικότητα και μαξιμαλισμό στις ενορχηστρώσεις ο οποίος συνεχώς δημιουργεί εντυπωσιακά, μεγαλοπρεπή soundscapes μέσα στα οποία μπορείς να χαθείς. Αυτό που τον κάνει πραγματικά ξεχωριστό, ωστόσο, είναι η φρέσκια, forward-looking προσέγγισή του στη folk. Τα ρεφρέν είναι τόσο πιασάρικα που οριακά είναι pop, και οι Tapir! συνεχώς πασπαλίζουν μέσα στη μουσική στοιχεία που παραδοσιακά δε συνδέονται με τη folk, όπως μοτίβα drum machine ή ηλεκτρονικά beats. Χωρίς να είναι κανένα από αυτά τα είδη, ακούγοντάς το νιώθεις πως ακούς post-punk ή post-rock χάρη στο πόσο πλούσιος και αχανής είναι ο ήχος του και το πόσο κρατάει το αυτί απασχολημένο, ενώ παράλληλα σε απορροφάει στην εντέλεια με τις larger-than-life κορυφώσεις του και τις εθιστικές, πιο παραδοσιακά folk μελωδίες του. Στην πραγματικότητα, είναι δύσκολο να περιγραφεί ικανοποιητικά η μεγαλοπρέπεια του The Pilgrim, Their God And The King Of My Decrepit Mountain· για να το καταλάβει κανείς πλήρως, πρέπει να το ακούσει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου