Τον Φεβρουάριο του 1996, οι Fugees κυκλοφόρησαν το δεύτερό τους άλμπουμ, The Score. Το The Score βρήκε επιτυχία άμεσα, έχοντας κομμάτια του να φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις των charts παγκοσμίως και εν τέλει κερδίζοντας το βραβείο Grammy για Άλμπουμ της Χρονιάς. Τελικά, ο δεύτερος δίσκος των Fugees κατέληξε να είναι και ο τελευταίος τους, καθώς την επόμενη χρονιά η μπάντα διαλύθηκε, καταρρέοντας υπό το βάρος της επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ των μελών της, και ειδικότερα της ερωτικής σχέσης του Wyclef Jean με τη Lauryn Hill.
Στον απόηχο της διάλυσης του συγκροτήματος, όλα του τα μέλη έπιασαν δουλειά σε solo κυκλοφορίες. Ο Wyclef Jean ξεκίνησε την παραγωγή του solo ντεμπούτου του, ο Pras έβγαλε το πολύ επιτυχημένο single Ghetto Supastar (That Is What You Are) το οποίο επίσης κατέληξε στην κυκλοφορία δίσκου, και η Lauryn Hill έβγαλε ένα άλμπουμ που θα εξελισσόταν σε ένα από τα σημαντικότερα και πιο επιδραστικά στην ιστορία της αφροαμερικανικής μουσικής.
Το The Miseducation of Lauryn Hill γράφτηκε κατά τη διάρκεια μιας πολύ περίπλοκης περιόδου για τη Lauryn Hill, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Από τη μία η διάλυση των Fugees είχε αφήσει την καριέρα της μετέωρη, και από την άλλη η εγκυμοσύνη που προέκυψε από τη σχέση της με τον Rohan Marley περιέπλεξε ακόμη περισσότερο τον επεισοδιακό της χωρισμό με τον Wyclef Jean.
Όλες αυτές τις συνθήκες η Lauryn τις αποτύπωσε στη μουσική της. Στο To Zion περιγράφει πώς της άλλαξε τη ζωή η απόφαση να μη διακόψει την εγκυμοσύνη της παρά τις εξωτερικές πιέσεις για το αντίθετο, στο Ex-Factor κοιτά πίσω στη σχέση της με τον πρώην bandmate της, στο Every Ghetto, Every City περιγράφει την ενηλικίωσή της στα γκέτο του Νιου Τζέρσεϊ. Παράλληλα, σε τραγούδια όπως το Superstar και το Forgive Them Father ασκεί κριτική στη μουσική βιομηχανία και την κοινωνία γύρω της.
Το Miseducation είναι η ιστορία της ζωής της Lauryn, μια σκιαγράφηση του εαυτού της τη στιγμή της σύνθεσης του δίσκου. Η Lauryn εδώ καταφέρνει να είναι λεπτομερής και ειλικρινής για τον εαυτό και τις εμπειρίες της, χωρίς ωστόσο να περιορίζει τις βλέψεις του δίσκου σε απλώς μια αυτοβιογραφία. Μέσω των τραγουδιών αυτών, σκεπτόμενη επαγωγικά, παίρνει θέση για θέματα όπως η σχέση μεταξύ των δύο φύλων, η θρησκευτική πίστη, ο ρόλος της μουσικής στον κόσμο και η θέση των Αφροαμερικανών στην κοινωνία της εποχής. Τα skits που ακολουθούν πολλά από τα κομμάτια του δίσκου, τα οποία παρουσιάζουν μια συζήτηση μεταξύ ενός δασκάλου και των μαθητών του για την αγάπη, δρουν ευεργετικά στην υποστήριξη της ουσίας του δίσκου.
Παρότι, όπως ελπίζω πως έχει γίνει σαφές, το Miseducation είναι ένας τρομερά ουσιώδης και καλογραμμένος δίσκος, ίσως η μεγαλύτερή του δύναμη είναι ο ήχος του. Η Lauryn Hill είναι πολύ ταλαντούχα rapper και ακόμη πιο ταλαντούχα τραγουδίστρια, και αυτές τις δύο δυνάμεις τις επιδεικνύει στο μέγιστο καθ' όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Rap-heavy κομμάτια όπως το Lost Ones, το Doo Wop (That Thing) και το Final Hour δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από οποιαδήποτε hip hop κυκλοφορία της εποχής, και η αντιδιαστολή τους με τα πιο παραδοσιακά soul και RnB τραγούδια σαν το Ex-Factor και το When It Hurts So Bad δουλεύει ρολόι. Προσωπικό αγαπημένο το Forgive Them Father, όπου τόσο το rap όσο και τα soulful κομμάτια με καθαρά φωνητικά είναι άψογα.
Στο τελευταίο, ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, η Lauryn δηλώνει πως "I made up my mind to define my own destiny". Πράγματι, το Miseducation είναι ακριβώς αυτό: η απόφαση μιας καλλιτέχνιδας να σχηματίσει την ταυτότητά της όπως θέλει εκείνη και η αποτύπωση της ταυτότητας αυτής σε ηχοκύματα. Στην αβεβαιότητα που περιέκλειε την καριέρα της μετά τη διάλυση των Fugees, όταν ούτε καν η ίδια η υπάρξη της καριέρας αυτής δεν ήταν δεδομένη, η Lauryn ανταποκρίθηκε δημιουργώντας ένα άλμπουμ - σήμα κατατεθέν της εποχής.
Για να περιγραφεί πλήρως η επιτυχία που γνώρισε το Miseducation και το status που έφτασε να κατέχει στη μαύρη κουλτούρα των ΗΠΑ, θα χρειαζόταν ξεχωριστό άρθρο. Όπως και να 'χει, μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ η Lauryn αποσύρθηκε από τη δημόσια σκηνή. Σταδιακά ελάττωνε τις δημόσιες εμφανίσεις μέχρι να τις σταματήσει εντελώς και δεν κυκλοφόρησε ποτέ ξανά μουσική ηχογραφημένη σε studio, αποσυρόμενη από το stardom για να επικεντρωθεί στην οικογένεια και την πίστη της.
Αυτό δίνει στον δίσκο μια αίσθηση μοναδικότητας, ενός lightning-in-a-bottle έργου τέχνης που δε θα μπορούσε να γραφτεί από κανέναν άλλο καλλιτέχνη σε καμία άλλη εποχή. Πάντως, το The Miseducation of Lauryn Hill ακόμη ακούγεται πιο μοντέρνο από ποτέ, και η σκιά του συνεχίζει να υπάρχει πάνω στη soul και την RnB του σήμερα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου