Οι τελευταίοι μήνες έχουν την αίσθηση πως κάθε μεγάλο όνομα στην pop είχε κάτι να πει. Στις 8 Μαρτίου έβγαλε το νέο της άλμπουμ η Ariana Grande, στις 17 Μαΐου έκανε το ίδιο η Billie Eilish, και στο ενδιάμεσο είχαμε νέες κυκλοφορίες από Beyoncé, Taylor Swift και Dua Lipa. Όλο το βαρύ πυροβολικό της mainstream pop σκηνής φέτος δήλωσε παρόν: για να δούμε πώς τα πήγε η καθεμία τους.
Ξεκινάμε με τον δίσκο που άνοιξε τον χορό, το eternal sunshine της Ariana Grande. Τα τέσσερα χρόνια από το Positions του 2020 είναι το μεγαλύτερο διάλειμμα ανάμεσα σε κυκλοφορίες στην καριέρα της, μια κατ' εμέ πολύ χρήσιμη και αναζωογονητική επιλογή μετά τα τρία άλμπουμ που έβγαλε μέσα σε δύο χρόνια από το 2018 μέχρι το 2020. Λόγω αυτού, σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι μου άρεσε το lead single του άλμπουμ, yes, and?, είχα προσδοκίες για μια ποιοτική κυκλοφορία από την Ariana φέτος.
Δυστυχώς δε δικαιώθηκαν. Σε μεγάλο βαθμό το eternal sunshine είναι ξαναζεσταμένο φαγητό, παρουσιάζοντας τις ίδιες θεματικές και πολύ παρόμοιο ήχο με τις προηγούμενες δουλειές της. Δε θα μπορούσε κανείς να το αποκαλέσει ιδιαίτερα κακό, ωστόσο σε όλη του τη διάρκεια το άλμπουμ δίνει την αίσθηση πως η Ariana προσπαθεί να ξαναφτιάξει το thank u, next χωρίς να έχει φρέσκες ιδέες ή κάτι νέο να πει. Επιγραμματικά, το eternal sunshine είναι ένας δίσκος που δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα είτε με καλό είτε με κακό τρόπο, ωστόσο έχει τις στιγμές του καθώς υπάρχουν 2-3 διασκεδαστικά τραγούδια πασπαλισμένα μέσα.
Στο ακριβώς αντίθετο άκρο των περιορισμένων βλέψεων του eternal sunshine βρίσκεται το COWBOY CARTER, το φετινό άλμπουμ της Beyoncé. Συνεχίζοντας στο εγχείρημά της να ανασκάψει τις αφροαμερικανικές ρίζες διαφόρων δημοφιλών ειδών μουσικής, μετά την disco στο RENAISSANCE του 2022 η Beyoncé τώρα στρέφει την προσοχή της στην country.
Όπως έχει πει κι η ίδια, το COWBOY CARTER "δεν είναι ένα country άλμπουμ αλλά ένα Beyoncé άλμπουμ". Αυτό ακριβώς είναι και το κύριό μου πρόβλημα με τον δίσκο. Δεν είναι ακριβώς country αλλά δεν είναι ακριβώς και Beyoncé: αντί να επιλέξει μια κατεύθυνση και να μείνει πιστό σε αυτή, το άλμπουμ καταλήγει σε ένα άβολο ενδιάμεσο όπου, προκειμένου να ταιριάξουν, αμφότερες οι ταυτότητες μειώνονται σε ένα τόσο βασικό επίπεδο που αλληλοεξουδετερώνονται. Το κύριο χαρακτηριστικό του μέσου άλμπουμ Beyoncé είναι η αίσθηση πως κανένας άλλος δε θα μπορούσε να το γράψει, και στο COWBOY CARTER αυτή η αίσθηση δεν είναι ιδιαίτερα παρούσα.
Ωστόσο, σε γενικές γραμμές το COWBOY CARTER είναι μια πολύ καλοφτιαγμένη δουλειά. Ακούγεται εύκολα, οι ερμηνείες της Beyoncé (φυσικά και) είναι ποιοτικότατες, οι μελωδίες κατά βάση είναι ελκυστικές και πιασάρικες, και υπάρχουν κομμάτια (όπως το ΥΑ ΥΑ) που λύνουν το πρόβλημα που περιγράφω παραπάνω, συνδυάζοντας καλά την country αισθητική με τον trademark δυναμισμό της Beyoncé. Κρίνοντάς το αποστασιοποιημένα, είναι σίγουρα ένα καλό άλμπουμ· ωστόσο, βρίσκεται αρκετά χαμηλότερα από τον πήχη που έχει θέσει μια τόσο έντονη και επιδραστική παρουσία στην pop κουλτούρα όσο αυτή της Beyoncé.
Ίσως η μοναδική pop star του 21ου αιώνα με σκιά μεγαλύτερη από της Beyoncé είναι η Taylor Swift. Με το που ανακοινώθηκε το φετινό της άλμπουμ, The Tortured Poets Department, ήταν σίγουρο πως θα προκαλέσει τεράστια συζήτηση και θα αφήσει τεράστιο αποτύπωμα στη φετινή μουσική σκηνή.
Αυτό δε συνέβη. Με εξαίρεση κάποιους κακογραμμένους στίχους που έκαναν τον γύρο του ίντερνετ ως memes, το The Tortured Poets Department για τη μουσική κοινότητα εκτός του fandom των Swifties πέρασε και δεν ακούμπησε. Το ίδιο είχε γίνει και με την τελευταία κυκλοφορία της Swift, το Midnights του 2022, το οποίο περιείχε αρκετές εξαιρετικά κακόγουστες επιλογές αλλά ταυτόχρονα παρουσίαζε και πραγματικά highlights δίνοντας στους απολογητές του κάτι από το οποίο μπορούσαν να πιαστούν.
Το TTPD δεν έχει τίποτα από τα δύο. Είναι μια τεράστια (κυριολεκτικά τεράστια, καθώς η deluxe εκδοχή του δίσκου αποτελείται απο 31 τραγούδια και διαρκεί σχεδόν 100 λεπτά) ευθεία γραμμή, χωρίς κοιλάδες και κορυφές. Οι παραγωγές είναι εντελώς τυποποιημένες και ανέμπνευστες, τα ρεφρέν προβλέψιμα, και μέχρι και αφηγηματικά, όπου η Swift θεωρητικά λάμπει, το άλμπουμ κυμαίνεται από το αδιάφορο έως το ενοχλητικό. Πρόκειται για μια σαφέστατα μισοψημένη δουλειά που φαίνεται πως γράφτηκε εν μέσω περιοδειών και επαναηχογραφήσεων της προηγούμενής της δισκογραφίας, η οποία αν είχε το όνομα οποιασδήποτε άλλης καλλιτέχνιδας θα έβαζε σε κίνδυνο τα νούμερά της. Ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που η Taylor Swift κυκλοφορεί κάτι απογοητευτικό, και γνωρίζουμε πως πλέον ο μύθος της είναι υπερβολικά μεγάλος για να πληγεί από κάτι τέτοιο.
Έχω υπάρξει πολύ αρνητικός μέχρι στιγμής· ευτυχώς, κλείνουμε με τις δύο αγαπημένες μου pop κυκλοφορίες της άνοιξης του 2024.
Το Radical Optimism της Dua Lipa κάνει τα ίδια, αλλά τα κάνει διαφορετικά. Παίρνει τον κλασικό πλέον χορευτικό, 80s revival ήχο που έχει τελειοποιήσει η Dua Lipa και του δίνει μια νέα πνοή, με νέες επιλογές στην παραγωγή και μια λίγο μεγαλύτερη έμφαση στο songwriting. Η Dua Lipa ακόμη μπορεί να γράψει killer ρεφρέν που μένουν στο μυαλό με την πρώτη ακρόαση, και εδώ εμπλουτίζει τον ήχο της με διάφορες επιρροές που τον κρατάνε φρέσκο σε όλη τη διάρκεια. Έχει βελτιωθεί επίσης στιχουργικά, επιδεικνύοντας μια ειλικρινή τρωτότητα που δεν ήταν εμφανής πουθενά στην προηγούμενή της δισκογραφία.
Το τελευταίο άλμπουμ της Dua Lipa, Future Nostalgia, ήταν εξαιρετικά επιτυχημένο με πάνω από τα μισά τραγούδια του να γίνονται μεγάλα radio hits. Παρότι κι εκείνο επρόκειτο για πολύ καλοφτιαγμένη pop μουσική, είχε περισσότερο την αίσθηση μιας συλλογής ποιοτικών pop κομματιών και λιγότερο αυτή ενός δίσκου φτιαγμένου για να ακουστεί ολόκληρος μαζί. Το Radical Optimism είναι το αντίθετο: μπορεί να μην έχει το αγνό firepower του προκατόχου του, ωστόσο είναι πιο συνεκτικό και ολοκληρωμένο. Ίσως η Dua Lipa εν τέλει να εξελιχθεί σε album artist, και το Radical Optimism να είναι το πρώτο βήμα σε αυτό.
Κλείνουμε, λοιπόν, με τη νέα κυκλοφορία της Billie Eilish, HIT ME HARD AND SOFT, για την οποία δε θα γράψω πολλά καθώς θα τα πούμε και στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του 2024 στο τέλος της χρονιάς. Στη νέα της δουλειά η Billie κάνει άλματα μπροστά σε κάθε πιθανό τομέα. Ερμηνευτικά είναι καλύτερη από ποτέ, οι συνθέσεις του δίσκου είναι άψογες και στην παραγωγή ο αδελφός της, Finneas, δοκιμάζει πολλά νέα πράγματα και παίρνει υψηλό βαθμό σε όλα. Το HIT ME HARD AND SOFT είναι εξαιρετικά ώριμο τόσο θεματικά όσο και ηχητικά, με όμορφες μελωδίες συνεχώς να εναλλάσσονται ή και να συνδυάζονται με τα μινιμαλιστικά beats που αποτελούν σήμα κατατεθέν του ήχου της Billie Eilish. Πρόκειται για έναν δίσκο που σίγουρα αξίζει να ακούσει κανείς, ό,τι σχέση κι αν έχει με την προηγούμενή της δουλειά.
Αυτές είναι, λοιπόν, οι πιο high profile κυκλοφορίες του 2024 μέχρι στιγμής, ωστόσο η pop χρονιά μας δεν τελειώνει εδώ. Κρατάμε υπ' όψιν πως μέσα στους επόμενους μήνες περιμένουμε και νέα άλμπουμ από, ενδεικτικά, Charli XCX, Clairo και Lana del Rey, καθώς και ό,τι άλλο προκύψει (ακούγονται πράγματα για νέο άλμπουμ Lorde, σταυρώνουμε τα δάχτυλα). Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι πως η άνοιξη που πέρασε μας προσέφερε πολύ υλικό που θα ακούσουμε το καλοκαίρι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου