Βγήκε πολλή μουσική μέσα στον Ιούλιο που μας πέρασε, τόσο στη mainstream σκηνή όσο και σε πιο indie κατηγορίες. Όπως ήταν αναμενόμενο, μεγάλο κομμάτι της επισκιάστηκε από την πιο πολυαναμενόμενη κυκλοφορία του καλοκαιριού (και ίσως και της χρονιάς): το RENAISSANCE της Beyoncé. Παρακάτω, λοιπόν, κάποιες σκέψεις μου τόσο για τον συγκεκριμένο δίσκο όσο και για διάφορους άλλους που με άφησαν με εντυπώσεις.
Steve Lacy - Gemini Rights
Για άλλη μια φορά, τα φωνητικά είναι το μεγαλύτερο θετικό σε ένα άλμπουμ του Steve Lacy. Η φωνή του ταιριάζει πολύ με το είδος μουσικής που φτιάχνει (τόσο ηχητικά όσο και θεματικά), και τραγουδά αρκετά εκφραστικά ώστε να επανορθώνει για τη, σε γενικές γραμμές, τετριμμένη θεματική των στίχων και την έλλειψη ιδιαίτερης πρωτοτυπίας σε εκείνο τον τομέα. Πρόκειται για ένα RnB άλμπουμ με πολύ καλόγουστα funk και neo-soul στοιχεία το οποίο καταφέρνει να ακούγεται παραδοσιακό και σύγχρονο ταυτόχρονα. Κατ' εμέ, το μεγαλύτερο πρόβλημα του δίσκου είναι το δεύτερο μισό. Σε κάποιο σημείο το χαλαρό και διασκεδαστικό vibe του άλμπουμ φτάνει σε ένα τέλμα από το οποίο δεν επανέρχεται ποτέ, καθώς ο Lacy ποντάρει σε αργά και πιο ατμοσφαιρικά κομμάτια, τα οποία δε δουλεύουν εξίσου καλά με αυτά που προηγήθηκαν. Ωστόσο, ακόμη κι έτσι, σίγουρα το Gemini Rights είναι μακριά από χάσιμο χρόνου.
Lizzo - Special
Το ντεμπούτο της Lizzo μου είχε κάνει πολύ καλή εντύπωση: το είχα βρει μια πολύ διασκεδαστική μίξη διαφόρων ειδών, παρά τα σποραδικά "τραχιά" σημεία τα οποία μπορεί να περιμένει κανείς από ένα ντεμπούτο. Στο Special, η Lizzo ποντάρει στα δυνατά της σημεία. Στιχουργικά συνεχίζει να ασχολείται με το body positivity και την αυτοπεποίθηση, θεματικές στις οποίες σε μεγάλο βαθμό οφείλει την επιτυχία της. Όσον αφορά τον ήχο του άλμπουμ, ένιωσα πως προσπαθούσε συνειδητά να φτιάξει το Cuz I Love You 2.0: πήρε εκείνο το άλμπουμ ως βάση, το έκανε αισθητά πιο pop, γυάλισε καλύτερα τις άκρες του και, σε γενικές γραμμές, το έκανε πιο radio-friendly. Το αποτέλεσμα είναι αρκετά διασκεδαστικό, αν και χάνει σε πρωτοτυπία. Κατά βάση, το άλμπουμ μου άρεσε, ωστόσο θα ήθελα να τη δω να κάνει κάτι πιο ιδιαίτερο στο μέλλον.
Beyoncé - RENAISSANCE
Το RENAISSANCE, ίσως από πριν καν κυκλοφορήσει, αποτελεί το πιο hyped up άλμπουμ της χρονιάς, φαβορί για Grammy και, κατά πάσα πιθανότητα, ένας από τους δίσκους με τις περισσότερες πωλήσεις και streams για το 2022. Αυτές είναι πολύ υψηλές απαιτήσεις στις οποίες πρέπει να ανταποκριθεί, ακόμη και για μια pop star του βεληνεκούς της Beyoncé... και τα καταφέρνει, εν μέρει. Με διάρκεια κάτι παραπάνω από μια ώρα, το RENAISSANCE είναι αρκετά βαρύ, ειδικά όταν μιλάμε για mainstream pop. Η παραγωγή του είναι σχεδόν άψογη· αυτό το άλμπουμ θα μπορούσε να μην έχει φωνητικά και πάλι θα ήταν ένα πολύ διασκεδαστικό μείγμα pop και house. Ας μην παρερμηνευθεί, όμως, αυτό ως σχόλιο για τα φωνητικά της ίδιας της Beyoncé στο άλμπουμ. Είναι ξεκάθαρο σε όλη του τη διάρκεια πως διασκεδάζει τη δημιουργία του (σε αντίθεση με το Lemonade, το οποίο ένιωθες περισσότερο πως ήταν ένα άλμπουμ που έπρεπε να βγάλει), και αυτό αποτυπώνεται στις ερμηνείες της. Με εξαίρεση τη διάρκεια (σίγουρα από αυτό το άλμπουμ μίας ώρας θα μπορούσαν να κοπούν πράγματα, ειδικά από το δεύτερο μισό), το κυριότερό μου πρόβλημα ήταν η εμμονή στο sexy vibe που προσπαθεί να πετύχει. Σίγουρα είναι καλή σε αυτό, ωστόσο γρήγορα κουράζει και αρχίζεις να ζητάς κάτι διαφορετικό. Εν πάση περιπτώσει, το RENAISSANCE δικαίως έχει λάβει πολλή προσοχή από τον κόσμο, καθώς πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη και φιλόδοξη δουλειά.
Jack White - Entering Heaven Alive
Ο πρώην frontman των White Stripes επιστρέφει με τη δεύτερή του προσπάθεια μέσα στο 2022, μια αρκετά μεγάλη στροφή σε σχέση με το Fear Of The Dawn που βγήκε τον Απρίλιο. Το Entering Heaven Alive είναι πιο country/folk, με έμφαση στις ακουστικές κιθάρες, την απλοϊκή παραγωγή και τα καθαρά φωνητικά, η οποία είναι μια φόρμουλα που θεώρησα ότι δε δούλευε πολύ πιο συχνά απ' όσο δούλευε. Τα instrumentals δεν ξεχωρίζουν από οτιδήποτε άλλο στο είδος, τα φωνητικά του White δεν κάνουν τη διαφορά και οι κορυφώσεις, παρότι αρκετά συχνές, δεν κερδίζονται οργανικά αλλά περισσότερο προστίθενται στα κομμάτια προκειμένου να κλείσουν. Τα τραγούδια που ξεφεύγουν από αυτήν τη μονοτονία, όπως το I've Got You Surrounded (With My Love) ή το Taking Me Back (Gently) αποτελούν σίγουρα τα highlights του άλμπουμ, το οποίο σε γενικές γραμμές είναι ένα ευχάριστο άκουσμα για fans του είδους, αλλά κάτα πάσα πιθανότητα δεν έχει πολλά να πει στους υπόλοιπους.
Maggie Rogers - Surrender
Αυτό το άλμπουμ υπήρξε μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς για εμένα. Το ντεμπούτο της Maggie Rogers δε μου είχε κάνει κάποια εντύπωση, όντας λίγο άγευστη μινιμαλιστική pop, αλλά στο Surrender επιλέγει να στραφεί σε μια πιο indie rock κατεύθυνση, η οποία της πάει πολύ περισσότερο. Η φωνή της συνοδεύεται τέλεια από τις ηλεκτρικές κιθάρες και τα ντραμς που αποτελούν τη βάση της ενορχήστρωσης των περισσότερων κομματιών και, ενώ οι ερμηνείες της θα μπορούσαν να ενοχλήσουν κάποιους ως υπερβολικές, εμένα με βρήκε πολύ σύμφωνη η ένταση που μεταδίδουν (το Horses και το Shatter είναι τα καλύτερα παραδείγματα αυτού). Η παραγωγή είναι αρκετά γρήγορη και punchy για να δώσει ρυθμό στο άλμπουμ, αν και κατά σημεία θα ήθελε λίγο περισσότερο γυάλισμα. Δυστυχώς ο δίσκος δεν πετυχαίνει την προσγείωση, καθώς τα Symphony και Different Kind Of World δεν καταφέρνουν να είναι το μαξιμαλιστικό επιβλητικό κλείσιμο στο οποίο λογικά ήλπιζε η Rogers, ωστόσο συνολικά το Surrender είναι ένα πετυχημένο πείραμα και ελπίζω να τη δω να εμβαθύνει περισσότερο σε αυτή την κατεύθυνση στο μέλλον.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου