Φτωχότερος σε σχέση με του Μαΐου ο Απολογισμός του Ιουνίου, αφενός γιατί δε βγήκαν τόσα πράγματα και αφετέρου γιατί, ανάμεσα σε άλλα, δεν κατάφερα να ακούσω και πολλά. Ευτυχώς, ο Ιούλιος μέχρι στιγμής φαίνεται αρκετά γεμάτος με νέες ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες οπότε περιμένω να έχω περισσότερα να πω στον επόμενο Απολογισμό. Μέχρι τότε, ορίστε τέσσερα άλμπουμ που ξεχώρισα από τον Ιούνιο του 2022.
Angel Olsen - Big Time
Παρότι ποτέ δεν ήμουν ο μεγαλύτερος fan των προηγούμενων κυκλοφοριών της Angel Olsen, η εναλλακτική folk/country κατεύθυνση την οποία επέλεξε να ακολουθήσει με το Big Time με κέρδισε. Πολύ συχνά σε αντίστοιχους δίσκους νιώθω ότι τα κομμάτια δυσκολεύονται να βρουν κάπου να καταλήξουν και χάνονται στην πορεία, ωστόσο στο συγκεκριμένο άλμπουμ αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Τα περισσότερα τραγούδια έχουν μια λογική συνέχεια και χτίζουν προς μια κορύφωση, κάτι που βοηθάει αρκετά στο να σου κρατήσει την προσοχή, και ειδικότερα στο δεύτερο, πιο αργό και υποτονικό μισό του άλμπουμ. Γενικότερα το Big Time είναι όμορφη και ατμοσφαιρική μουσική, ακόμη κι αν χάνει λίγο σε scope.
Τα τελευταία χρόνια ο Drake μας έχει συνηθίσει σε τόσο μισοψημένες και αδιάφορες δουλειές που, όταν ανακοινώθηκε πως θα κυκλοφορήσει νέο surprise άλμπουμ ούτε έναν χρόνο μετά το Certified Lover Boy, οι προσδοκίες μου ήταν αρκετά χαμηλά. Υπό αυτό το πρίσμα, το Honestly, Nevermind ήταν ευχάριστη έκπληξη, ωστόσο όχι κατά πολύ. Σε αυτό τον δίσκο ο Drake επιχειρεί να πειραματιστεί, αφήνοντας σε μεγάλο βαθμό τη rap και προτιμώντας πιο EDM ήχους, κάτι που είναι κρίμα γιατί οι καλύτερες στιγμές αυτού του άλμπουμ βρίσκονται σε σημεία που ραπάρει αντί να μιμείται τον The Weeknd κρυμμένος πίσω από πολλές στρώσεις auto-tune. Γενικότερα τα highlights αυτού του δίσκου (Sticky, Massive, Jimmy Cooks) είναι αρκετά καλά ώστε να κάνουν όλα τα υπόλοιπα κομμάτια να φαίνονται χειρότερα, αφού σε γενικές γραμμές ούτε αυτό είναι ένα δουλεμένο, προσεγμένο και συνεκτικό άλμπουμ. Αντίθετα, το νιώθεις περισσότερο σαν μια συλλογή βιαστικά φτιαγμένων και, κατά βάση, άψυχων κομματιών. Το καλύτερο πράγμα που μπορώ να πω για το Honestly, Nevermind είναι ότι μου άρεσε περισσότερο απ' ό,τι έχει βγάλει ο Drake από το Views και μετά... ωστόσο στην τελική δεν ξέρω πόση αξία έχει αυτό το κοπλιμέντο.
Το YENNA βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Στον έναν δρόμο είναι η μοντέρνα, ηλεκτρονική pop στο στυλ της Billie Eilish, ενώ στον άλλο δρόμο είναι η έθνικ βαλκανική και μεσοανατολίτικη μουσική. Η Σάττι σε αυτό το άλμπουμ προσπαθεί να ακολουθήσει και τους δύο δρόμους ταυτόχρονα, με ένα fusion δύο ειδών που δεν έχουν πολλά κοινά σε γενικές γραμμές. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα, το οποίο σε γενικές γραμμές αποδίδει κιόλας: τα περισσότερα κομμάτια είναι πιασαρικά και διασκεδαστικά, αλλά δεν ακούγονται σαν τίποτα άλλο εκεί έξω. Η μινιμαλιστική παραγωγή αβαντάρει τέλεια τα φωνητικά της Σάττι, η οποία εκτελεί τέλεια και τα πιο παραδοσιακά και απαιτητικά σημεία του δίσκου. Το κύριο μου πρόβλημα με το άλμπουμ είναι το ότι δε νιώθω πως παίζει αρκετά με αυτή τη μίξη ειδών. Τα μισά τραγούδια έχουν δώσει σημαντικά περισσότερη έμφαση στο pop, και τα άλλα μισά σημαντικά περισσότερη έμφαση στο ethnic, με αποτέλεσμα να πρέπει κάποιος να ακούσει ολόκληρο τον δίσκο για να σχηματίσει μια καλή εικόνα του εγχειρήματος. Είναι ένα πείραμα που δε δουλεύει πάντα, ωστόσο δουλεύει συχνά και αξίζει έπαινο για την καινοτομία και την τόλμη του.
Foals - Life Is Yours
Στο Life Is Yours, οι Foals εγκαταλείπουν τις rock ρίζες τους για έναν πιο καλοκαιρινό, χορευτικό και poppy ήχο. Πρόκειται για ένα πολύ ζωντανό άλμπουμ γεμάτο ενέργεια, το οποίο δε σε αφήνει να χαλαρώσεις στιγμή. Ειδικά το πρώτο μισό του δίσκου αποτελείται από πολύ groovy και ξεσηκωτικά κομμάτια ωστόσο, καθώς το άλμπουμ προχωράει και ο τόνος παραμένει ίδιος, το ένα τραγούδι αρχίζει να χάνεται μέσα στο άλλο και αυτό που πριν ακουγόταν διασκεδαστικό πλεόν πλησιάζει το κουραστικό. Δεν είναι κάποιο μεγάλο σε διάρκεια άλμπουμ (διαρκεί κάτι λιγότερο από 42 λεπτά), ωστόσο νομίζω πως θα επωφελούταν από το κόψιμο κάποιων σημείων ή, έστω, την εισαγωγή κάποιας δεύτερης διάστασης στον ήχο κάπου μετά το half-way point για να το κρατήσει φρέσκο. Σε γενικές γραμμές είναι ένα πολύ ευχάριστο άκουσμα και ένα καλό σημείο εισαγωγής για κάποιον που δεν έχει επαφή με το συγκρότημα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου