Ο Αύγουστος ήταν αρκετά ζωντανός μήνας από άποψη μουσικών κυκλοφοριών, αν και με ανάμεικτα αποτελέσματα, καθώς κυκλοφόρησαν τόσο αποτυχημένες προσπάθειες όσο και δίσκοι που θα είναι υποψήφιοι για λίστες των καλύτερων του 2022 στο τέλος της χρονιάς. Παρακάτω, λοιπόν, θα καλύψουμε λίγα και απ' τα δύο.
The Interrupters - In The Wild
Για άλλη μια φορά, οι Interrupters μας προσφέρουν αυτό στο οποίο είναι καλύτεροι: αγνή, γρήγορη, διασκεδαστική ska punk. Στο In The Wild παραμένουν πιστοί στα fast-paced instrumentals και τα πιασάρικα anthemic ρεφρέν που χαρακτηρίζουν τη μουσική τους, παράλληλα όμως δείχνουν φρέσκοι και διατεθειμένοι να πειραματιστούν ως έναν βαθμό (το Kiss The Ground, για παράδειγμα, είναι σχεδόν reggae). Στιχουργικά το άλμπουμ είναι αξιοπρεπέστατα ειλικρινές και προσωπικό, παρότι αυτό είναι το τελευταίο που περιμένεις από έναν τέτοιο δίσκο. Σε γενικές γραμμές μια πολύ πετυχημένη προσπάθεια η οποία, παρότι δεν εφευρίσκει τον τροχό, σίγουρα δεν ακούγεται τυποποιημένη ή παρωχημένη.
Danger Mouse & Black Thought - Cheat Codes
Όταν δύο μουσικοί που χαίρουν τόσο μεγάλης εκτίμησης συνεργάζονται για μια δουλειά, αναπόφευκτα δημιουργούνται μεγάλες προσδοκίες. Το Cheat Codes, στον μεγαλύτερο βαθμό, ανταποκρίνεται σε αυτές τις προσδοκίες. Η παραγωγή του Danger Mouse είναι σίγουρα το καλύτερο χαρακτηριστικό του άλμπουμ: τα beats του είναι ενεργητικά, καλοδουλεμένα και ζωντανεύουν κάθε κομμάτι, βρίσκοντας ακριβώς το σωστό σημείο ανάμεσα στο ζεστό και το πιο ψυχρό και ηλεκτρονικό feel. O Black Thought σε γενικές γραμμές κάνει καλά τη δουλειά του επωμιζόμενος το μεγαλύτερο κομμάτι των φωνητικών του δίσκου, έχοντας και κάποιες τρομερές αποδόσεις (Aquamarine). Παράλληλα, οι περισσότεροι καλλιτέχνες που έκαναν feat παρέδωσαν πολύ καλά κομμάτια, με stand-outs κατ' εμέ τα μελωδικά ρεφρέν των Kid Sister και Dylan Cartlidge στα The Darkest Part και Because αντίστοιχα. Δυστυχώς, τα χειρότερα κομμάτια του Cheat Codes είναι αρκετά απογοητευτικά (Belize, Identical Deaths), ωστόσο έχει να προσφέρει πολύ, πολύ υψηλής ποιότητας κομμάτια στα highs του.
Muse - Will Of The People
Επιεικώς, το Will Of The People είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια. Με περισσότερη ειλικρίνεια θα έλεγα πως είναι υποψήφιο για χειρότερο άλμπουμ της χρονιάς. Το πρόβλημα με αυτό το άλμπουμ ξεκινάει από τα βασικά: είναι τόσο κακά μιξαρισμένο που τα όργανα χάνονται το ένα μέσα στο άλλο, παράγοντας ένα πολύ δυσάρεστο αποτέλεσμα. Ακόμη κι αν ακούγονταν καλά, όμως, τα instrumentals είναι ανέμπνευστα και ακούγονται σαν κακές αντιγραφές προηγούμενων δουλειών της μπάντας. Η πολιτικοκοινωνική κριτική που προσπαθούν να ασκήσουν οι στίχοι δε φεύγει ποτέ από το επιφανειακό επίπεδο, με αποτέλεσμα ο δίσκος να ακούγεται πομπώδης και ανειλικρινής. Το μόνο καλό που μπόρεσα να βρω στο Will Of The People ήταν κάποια πιασάρικα ρεφρέν, τα οποία όμως έρχονται και φεύγουν, μη έχοντας τίποτα να τα στηρίξει. Ναυάγιο σε κάθε μέτωπο, σε γενικές γραμμές, για τους Muse.
JID - The Forever Story
Το The Forever Story είναι από εκείνα τα άλμπουμ που θα ήταν σημαντικά χειρότερα αν τα είχε φτιάξει κάποιος άλλος. Ο JID, σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, δίνει ένα τρομερό performance που συνδυάζει εκφραστικότητα, χαρακτήρα αλλά και τεχνική ικανότητα. Ο ίδιος αποτελεί με διαφορά το πιο θετικό στοιχείο του δίσκου, χωρίς αυτό να σημαίνει ωστόσο πως υπάρχει κάτι κάτω του μετρίου στα υπόλοιπα. Στιχουργικά ο JID έχει κάνει πολύ καλή δουλειά τόσο στους κωμικούς/braggy στίχους όσο και στα πιο προσωπικά κομμάτια, ενώ πολλά από τα beats αποτελούν selling points του δίσκου και από μόνα τους. Μέχρι και τη μέση το άλμπουμ ρέει άρτια, ωστόσο στο Bruddanem έρχεται σε ένα τέλμα. Το δεύτερο μισό, συνολικά, είναι πιο hit-or-miss από το πρώτο αλλά δεν μπορώ να πω πως ρίχνει κατά πολύ την ποιότητα ολόκληρου του δίσκου. Το The Forever Story, συνοπτικά, σίγουρα αποτελεί μια από τις καλύτερες hip hop δουλειές που βγήκαν φέτος.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου