Mike Shinoda - Post Traumatic: Κάθαρση μέσω μουσικής

 

Πάρα πολλοί άνθρωποι ανά τον κόσμο, ανάμεσά τους κι εγώ, μεγάλωσαν με τους Linkin Park. Το συγκρότημα υπήρξε η φωνή μιας ολόκληρης γενιάς, και καθώς αυτή η γενιά ωρίμαζε εκείνο ωρίμαζε μαζί τους, τόσο σε ήχο όσο και σε θεματικές. Για τον λόγο αυτό, το κοινό των Linkin Park δέθηκε στενά μαζί τους και τους βοήθησε να παραμείνουν σταθερά μία από τις δημοφιλέστερες μπάντες στον πλανήτη παρά τις συνεχείς στυλιστικές στροφές που έπαιρναν. 

Δεδομένων των παραπάνω, λοιπόν, δεν είναι παράξενο που ο θάνατος του Chester Bennington τον Ιούλιο του 2017 ταρακούνησε ολόκληρη τη μουσική βιομηχανία, αλλά και την ποπ κουλτούρα γενικότερα. Άπειρα αφιερώματα γράφτηκαν στο ίντερνετ, πολλοί διάσημοι μουσικοί απέδωσαν επί σκηνής φόρο τιμής στον Chester, ενώ τον Οκτώβριο του 2017 διεξήχθη και μια συναυλία προς τιμήν του με διάφορους guest καλλιτέχνες, η οποία ήταν και η τελευταία φορά μέχρι σήμερα που είδαμε τους Linkin Park μαζί στη σκηνή. 

Σχεδόν έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Chester, ο συνάδελφός του στο συγκρότημα Mike Shinoda κυκλοφόρησε το πρώτο του solo album, ονόματι Post Traumatic. Έχοντας περιγραφεί στο παρελθόν ως ο δημιουργικός εγκέφαλος της μπάντας, ο Mike με αυτό το άλμπουμ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά κάτι με το δικό του όνομα αντί για αυτό των Linkin Park ή των Fort Minor, μια απόφαση που φαίνεται απόλυτα ταιριαστή δεδομένου του πόσο προσωπικό είναι το άλμπουμ. 

Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του, το Post Traumatic πραγματεύεται τη ζωή μετά την απώλεια του Chester, τον θρήνο και τη διαδικασία του moving on. Επιστρατεύοντας τη στιχουργική του ικανότητα, ο Mike Shinoda ασχολείται με το θέμα του θανάτου κοιτώντας τόσο εσωτερικά, στα συναισθήματα που συνοδεύουν ένα τέτοιο γεγονός, όσο και εξωτερικά, σχολιάζοντας την κοινωνική αντιμετώπιση του πενθούντα από τρίτους. Ο Mike διέταξε τα 16 κομμάτια του δίσκου με τη σειρά που τα έγραψε, επομένως η ακρόασή του από την αρχή ως το τέλος δίνει την αίσθηση ενός ταξιδιού από το πρώτο στάδιο του πένθους στο τελευταίο. 

Το άλμπουμ ξεκινά με, κατ' εμέ, το δυνατότερό του τραγούδι. Το Place To Start είναι ένα πολύ απλό ηχητικά κομμάτι, όπου ο Mike περιγράφει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σύντομα μετά τον θάνατο του Chester: παρατημένος, μπερδεμένος και κουρασμένος. Μέσα σε μόλις 2 λεπτά, το Place To Start κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μεταδώσει τι νιώθει ο Mike στο ξεκίνημα της διαδικασίας του θρήνου, και θέτει ένα καλό σημείο αφετηρίας για το αφηγηματικό ταξίδι του υπόλοιπου άλμπουμ.

Τα αμέσως επόμενα κομμάτια συνεχίζουν σε παρόμοιο μοτίβο. Το Over Again ασχολείται με την προαναφερθείσα συναυλία και την πρώτη εμφάνιση του Mike επί σκηνής χωρίς τον Chester (πιο συγκεκριμένα, το πρώτο κουπλέ γράφτηκε πριν τη συναυλία και το δεύτερο μετά από αυτή, οπότε βλέπουμε και τις δύο της όψεις). Στο Watching As I Fall και το Nothing Makes Sense Anymore ο Mike είναι θυμωμένος και μπερδεμένος, ενώ στο About You ανησυχεί πως δε θα μπορέσει να ξεπεράσει ποτέ την απώλεια του φίλου του και ό,τι κι αν δημιουργήσει στο μέλλον θα αφορά εκείνον. Οι μουσικές που συνοδεύουν τους στίχους σε αυτά τα κομμάτια είναι τραχιές και ψυχρές, δημιουργώντας στο σύνολο ένα αρκετά αφιλόξενο περιβάλλον. 

Αν το Post Traumatic ήταν ταινία, τότε το 8ο τραγούδι, Crossing A Line, θα ήταν η αρχή της τρίτης πράξης. Το Crossing A Line είναι, θεματικά, ίσως το σημαντικότερο κομμάτι του άλμπουμ, καθώς είναι το πρώτο στο οποίο ανάμεσα στη θλίψη και την απόγνωση αρχίζει να φαίνεται η ελπίδα. 

"And they'll tell you I don't care anymore

And I hope you know that's a lie
'Cause I found what I have been waiting for
But to get there means crossing a line
So I'm crossing a line"

Σε αυτό το τραγούδι ο Mike βλέπει για πρώτη φορά φως στο τέλος του τούνελ, και ξεκινά πραγματικά τη διαδικασία της αποδοχής. Μετά το Crossing A Line, λοιπόν, το άλμπουμ αποκτά άλλο πρόσωπο τόσο σε ήχο όσο και σε στίχους. 

Στο δεύτερό του μισό, το Post Traumatic είναι αρκετά πιο πολυποίκιλο. Παρότι με το Crossing A Line είχε την πρώτη του λυτρωτική στιγμή, σίγουρα δεν προσποιείται πως ξαφνικά κάθε θλίψη εξαφανίστηκε. Αντίθετα, αντιμετωπίζει το θέμα από νέες οπτικές: στο Hold It Together βρίσκει χιούμορ στην αμηχανία της κατάστασης, στο Ghosts απενοχοποιεί τη διασκέδαση και στο World's On Fire βρίσκει και πάλι παρηγοριά στα αγαπημένα του πρόσωπα. Μουσικά το άλμπουμ αρχίζει σταδιακά να γίνεται πιο χαρούμενο και upbeat, με πιο "γεμάτες" παραγωγές, αντιπροσωπεύοντας τη νέα οπτική γωνία του Mike και "ντύνοντας" την αναζωογονητική κατεύθυνση του άλμπουμ με τον κατάλληλο ήχο. 

Εν τέλει, το άλμπουμ κλείνει με το Can't Hear You Now, το οποίο προσφέρει τη συναισθηματική κορύφωση την οποία ο Mike (και, κατ' επέκταση, ο ακροατής) έψαχνε σε όλο τον δίσκο. 

"Some days it doesn't take much to bring me down
Some days I'm struggling for control
Some days it doesn't take much to bring me down
But right now I'm floating above it all"

Το Can't Hear You Now είναι θριαμβευτικό και λυτρωτικό, καθώς παρουσιάζει έναν Mike που έχει αποδεχτεί πλήρως την πραγματικότητα της κατάστασης και έχει ξεπεράσει προ πολλού το δύσκολο κομμάτι του πένθους. Βρίσκεται, πλέον, στο σημείο όπου έχει αφήσει πίσω του την απελπισία, τον θυμό και τη θλίψη και έχει γυρίσει κεφάλαιο στη ζωή του.

Αυτό, λοιπόν, είναι το επιστέγασμα του συναισθηματικού ταξιδιού το οποίο πέρασε κατά τη διάρκεια των μηνών μετά τον θάνατο του Chester, και ο τρόπος με τον οποίο το απέδωσε σε ήχο. Ωστόσο, το Post Traumatic σίγουρα δεν αποτελεί ένα έργο που περιγράφει αποκλειστικά έναν συγκεκριμένο άνθρωπο ή μια συγκεκριμένη κατάσταση. 

Σκόπιμα ο Mike, καθ' όλη τη διάρκεια του δίσκου, δεν κάνει άμεσες αναφορές στον Chester, τους Linkin Park ή οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει τον στίχο υπερβολικά συγκεκριμένο. Το άλμπουμ δε φτιάχτηκε ώστε να περιγράψει το πώς ο Mike Shinoda ξεπέρασε τον θάνατο του Chester Bennington. Αντίθετα, υπάρχει για να υπογραμμίσει τη διαδικασία του πώς ο οποιοσδήποτε μπορεί να ξεπεράσει τον χαμό ενός αγαπημένου προσώπου, ένα "εγχειρίδιο" από κάποιον που το πέρασε από πρώτο χέρι. Αυτή του η καθολικότητα πιστεύω πως είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του Post Traumatic· το πώς καταφέρνει να περιγράψει συναισθήματα με τα οποία μπορεί να ταυτιστεί ο καθένας, ωστόσο παράλληλα σε κανένα σημείο δε δίνει την αίσθηση του ασαφούς, του τυποποιημένου ή του ανειλικρινούς. 

Σε τελική ανάλυση, το Post Traumatic είναι ένα άλμπουμ κατά βάση για fans των Linkin Park. Μουσικά, κάνει χρήση αρκετών στοιχείων τα οποία ήταν έντονα στη μουσική του συγκροτήματος, ενώ φυσικά οι ερμηνείες, οι στίχοι και η γενικότερη χαρισματικότητα του Mike Shinoda θα το κάνουν ευχάριστο άκουσμα για όσους είναι ήδη εξοικειωμένοι μαζί του. Ωστόσο, ως ειλικρινής κατάθεση ψυχής και ως αναπαράσταση μιας δύσκολης και πολύπλοκης συναισθηματικής διεργασίας, μπορεί να εκτιμηθεί από τον καθένα.