Φυσικά, το σύνολο των τραγουδιών ενός ολόκληρου έτους είναι ένα τεράστιο pool επιλογών το οποίο ένα άτομο μπορεί να καλύψει, στην καλύτερη περίπτωση, επισφαλώς. Επίσης, προκειμένου η λίστα να μην αποτελείται από πολλαπλά κομμάτια των λίγων αγαπημένων μου δίσκων της χρονιάς, μου έβαλα όριο ενός τραγουδιού ανά καλλιτέχνη, έτσι ώστε τα καλύτερα άλμπουμ να εκπροσωπούνται μόνο από ένα κομμάτι. Ξεκινώντας, λοιπόν:
10. Midlake - Bethel Woods
Ο φετινός δίσκος των Midlake, For The Sake Of Bethel Woods, αποτελεί ένα εξαιρετικό folk rock άλμπουμ με πλούσια και πολύ προσεγμένη παραγωγή. Αυτά του τα προτερήματα βρίσκονται σε πλήρη έκταση και στο (τρόπον τινά) title track, Bethel Woods, το οποίο όμως παρουσιάζει και κάτι που ο δίσκος γενικότερα δεν διαθέτει: πιασάρικα κουπλέ και ρεφρέν που δένουν πλήρως με το instrumental. Για αυτό τον λόγο, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι το καλύτερο που έχουν να προσφέρουν οι Midlake σε αυτό το άλμπουμ, παρότι και ως σύνολο είναι ποιοτικό.
9. Arcade Fire - The Lightning II
To WE των Arcade Fire, σε γενικές γραμμές, είναι μία όχι και τόσο πετυχημένη προσπάθεια στον ηλεκτρονικό dance pop ήχο η οποία θυσιάζει αρκετές αξίες του συγκροτήματος στον βωμό του τετριμμένου κοινωνικού σχολιασμού. Ωστόσο, στα δύο The Lightning το πνεύμα των Arcade Fire πριν 15 χρόνια κάνει μια σύντομη μεν, πολύ αναζωογονητική δε, εμφάνιση και δίνει αρκετή ενέργεια και ειλικρίνεια σε ένα άλμπουμ με σοβαρή έλλειψη αμφότερων. Η μετάβαση από το The Lightning I αποτελεί μια από τις καλύτερες δημιουργικά στιγμές του δίσκου, αν όχι την καλύτερη.
8. Spoon - The Hardest Cut
Με ένα πολύ ανεβαστικό guitar riff, φοβερά πιασάρικο ρεφρέν και διάρκεια που δεν κουράζει ούτε στο ελάχιστο, το The Hardest Cut συνοψίζει τέλεια όλους τους λόγους που το φετινό άλμπουμ των Spoon είναι ένα πολύ διασκεδαστικό άκουσμα που απευθύνεται στους πάντες. Ένα τέλειο παράδειγμα rock μουσικής που μπορεί πολύ άνετα να παιχτεί στο ράδιο χωρίς να θυσιάζει καμία από την καλλιτεχνική της αξία.
7. Kendrick Lamar - United In Grief
Ως opener ενός δίσκου πολύ βαρύ θεματικά και αρκετά ιδιαίτερου ηχητικά, το United In Grief έχει μια δύσκολη αποστολή να φέρει εις πέρας αλλά τα καταφέρνει στην εντέλεια. Με τους στίχους περί ψυχικής υγείας και διαστρέβλωσης της αυτοεικόνας και των σχέσεων του Kendrick από την επιτυχία, δίνει στον ακροατή τα περισσότερα αφηγηματικά threads του δίσκου στο πιάτο, ενώ το μινιμαλιστικό beat που εξελίσσεται συνεχώς και συνοδεύει τους στίχους με την απαραίτητη ένταση ανά πάσα στιγμή τον προετοιμάζει για τον ήχο του άλμπουμ που ακολουθεί. Αυτό το τραγούδι αποτελεί, από πολλές απόψεις, την ιδανική επανεμφάνιση ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της γενιάς του μετά από μια πολύχρονη απουσία.
6. King Gizzard & The Lizard Wizard - Presumptuous
Θα μιλήσω περισσότερο για αυτό στην ΑΟΤΥ λίστα, μα το Omnium Gatherum των King Gizzard & The Lizard Wizard είναι από τους πιο πληθωρικούς δίσκους που ξέρω, καθώς παρουσιάζει τουλάχιστον 5 ή 6 εντελώς διαφορετικά είδη μουσικής όλα κάτω από την ίδια "στέγη". Προσωπικά ξεχώρισα το Presumptuous, ένα jazz fusion/pop rock κομμάτι στο οποίο το συγκρότημα επιλέγει να παίξει τον ήχο που κατ' εμέ τους ταιριάζει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Το instrumental breakdown μετά το δεύτερο ρεφρέν είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές όλης της χρονιάς.
5. The Weeknd - Less Than Zero
Σε γενικές γραμμές βρήκα το Dawn FM αρκετά ανέμπνευστο και μια χειρότερη έκδοση του προκατόχου του, After Hours, ωστόσο έχει κάποιες από τις καλύτερες στιγμές στη δισκογραφία του The Weeknd και το Less Than Zero λάμπει ως η μεγαλύτερη αυτών. Εδώ ο Καναδός κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, δηλαδή μελαγχολική αλλά πιασάρικη 80s-inspired pop μουσική, και δουλέυει στην εντέλεια. Δεν το κάνει τόσο συχνά όσο θα ήθελα, αλλά όταν ο The Weeknd βρίσκεται στα καλύτερά του, πραγματικά υπάρχουν λίγες καλύτερες επιλογές στη mainstream σκηνή.
4. Danger Mouse & Black Thought (feat. Raekwon and Kid Sister) - The Darkest Part
Το Cheat Codes αποτελεί, με αρκετή άνεση, έναν από τους καλύτερους rap δίσκους της χρονιάς ο οποίος χαίρει πολλής εκτίμησης τόσο από κριτικούς όσο και από το κοινό. Σε ένα άλμπουμ γεμάτο φοβερές παραγωγές από τον Danger Mouse, προσωπική μου αγαπημένη αποτελεί αυτή του The Darkest Part, με τον ήχο του πιάνο να δίνει μια συναισθηματική, νοσταλγική νότα σε ένα beat που κατά τα άλλα έχει πολλή ενέργεια και ζωντάνια. Ο Black Thought κι ο Raekwon εκτελούν καλά τη δουλειά τους να πατήσουν πάνω στο beat αυτό, το Kid Sister feat στο ρεφρέν είναι άριστη επιλογή, δεν υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κάποιος όταν μιλάμε για δουλειά του Danger Mouse.
3. Everything Everything - Cut UP!
Δυσκολεύτηκα αρκετά να επιλέξω το αγαπημένο μου κομμάτι από αυτό το άλμπουμ, καθώς όλα προσφέρουν κάτι ξεχωριστό σε έναν δίσκο με πλουραλισμό αλλά και συνέπεια στον ήχο. Εν τέλει, θεωρώ πως το Cut UP! μεταφέρει καλύτερα από όλα την παρανοϊκή ενέργεια, τα εκρηκτικά ρεφρέν, τους ιδιαίτερους στίχους και τις γεμάτες χαρακτήρα ερμηνείες που βρίσκονται παντού στον δίσκο, καθώς και τη δημιουργικότητα με την οποία προσεγγίζει το συγκρότημα την pop rock. Πραγματικά, το Cut UP! αποτελεί ένα κομμάτι που μόνο οι Everything Everything θα μπορούσαν να φτιάξουν.
2. Carly Rae Jepsen - Surrender My Heart
Εδώ υπάρχει ένας ιδιαίτερος παραλληλισμός: αυτό το κομμάτι επιτελεί μια πολύ παρόμοια λειτουργία με το United In Grief του Kendrick Lamar, το οποίο αναφέρθηκε πιο πάνω. Παρότι πάρα πολυ διαφορετικά στον ήχο, αμφότερα κομμάτια ανοίγουν τα άλμπουμ τους, θέτουν τις βάσεις θεματικά για τη συνέχειά τους και το κάνουν με πολλή ειλικρίνεια, καθώς πραγματεύονται την ψυχοθεραπεία και την κοινωνική αποξένωση που ήρθε ως αποτέλεσμα της πανδημίας. Αν από τον Kendrick αυτή την κριτική σκέψη έχουμε μάθει να την περιμένουμε, αυτό σίγουρα δεν ισχύει για την Carly Rae Jepsen, η οποία μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας μπορεί πλέον να γράψει ένα άριστο pop κομμάτι με κλειστά τα μάτια αλλά για πρώτη φορά φέτος δίνει μουσική της οποίας σημαντικό προτέρημα είναι οι στίχοι. Επιπλέον, στο Surrender My Heart δίνει μία από τις καλύτερες φωνητικές της επιδόσεις ever, καταφέρνοντας να ακούγεται σχεδόν θλιμμένη και ενδοσκοπική μπροστά από μια άκρως εκρηκτική και ηλεκτρονική παραγωγή. Ξεκίνησα με αυτά, ωστόσο όλα τα παραπάνω είναι αστερίσκοι· η πραγματική δύναμη του κομματιού είναι πολύ απλά το ότι είναι ένα απίστευτα διασκεδαστικό pop κομμάτι, και ποιος μπορεί να αντισταθεί σε κάτι τέτοιο;
1. Black Country, New Road - The Place Where He Inserted The Blade
Με κάθε ειλικρίνεια, ο μόνος τρόπος να καταλάβει κανείς πόσο καλό είναι αυτό το τραγούδι είναι να το ακούσει, αλλά θα κάνω μια προσπάθεια να το βάλω σε λέξεις. Η αγνή δύναμη των στίχων και το πώς αυτοί δένουν με τη θεματική του άλμπουμ, η πλούσια ενορχήστρωση, η κατάθεση ψυχής στην ερμηνεία του τραγουδιστή της μπάντας Isaac Wood, ο τρόπος με τον οποίο ολόκληρο το κομμάτι χτίζει προς την κορύφωση του μαξιμαλιστικού δεύτερου ρεφρέν και outro όλα μαζί συνθέτουν ένα ισχυρότατο αποτέλεσμα που αποτελεί ίσως τη σπουδαιότερη στιγμή ενός σπουδαίου άλμπουμ. Στα λόγια ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες που έζησαν ποτέ: δεν περιγράφω άλλο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου