Το πρώτο τέταρτο του 2023 έχει μπει πλέον στα βιβλία της ιστορίας, και σε αντίθεση με το 2022 η μάχη για το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς βρίσκεται χωρίς ξεκάθαρο φαβορί (δεν έγραψα ποτέ τη λίστα μου αλλά μπορώ να πω πως ναι, το υπόλοιπο ίντερνετ είχε δίκιο, το Ants From Up There των Black Country, New Road ήταν το άλμπουμ της χρονιάς). Από κυκλοφορίες σε όλο το μουσικό φάσμα άλλο τίποτα, οπότε ας κάνουμε μια ανασκόπηση σε ό,τι έχει να μας προσφέρει η μουσική χρονιά του 2023 μέχρι στιγμής.
Προς τιμήν του ονόματος του blog, ξεκινώντας με τις pop κυκλοφορίες: το μεγαλύτερο hit του έτους μέχρι στιγμής, το οποίο προβλέπεται να ακούσουμε πολύ και μέσα στο καλοκαίρι, είναι σίγουρα το Flowers της Miley Cyrus. Το άλμπουμ στο οποίο περιέχεται, Endless Summer Vacation, έχει τον ήχο που σε πολύ μεγάλο βαθμό θα περίμενε κανείς από μια τόσο mainstream pop κυκλοφορία. Το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου είναι αρκετά by-the-book σύγχρονα pop κομμάτια, με έμφαση στα ρεφρέν, ωστόσο από ένα σημείο και μετά η παραγωγή γίνεται υπερβολικά έντονα ηλεκτρονική και παράξενα απαρχαιωμένη. Αρκετά τραγούδια στο άλμπουμ ακούγονται σαν κάτι που θα έβγαινε πριν δέκα χρόνια, και υπάρχουν περισσότερες αδιάφορες μπαλάντες απ' ό,τι ήταν απαραίτητο, ωστόσο το Endless Summer Vacation κατά πάσα πιθανότητα θα αρέσει σε όποιον είναι fan των φωνητικών της Miley.
Στο The Art Of Forgetting, η Caroline Rose κάνει στροφή σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια συγκριτικά με την προηγούμενή της δουλειά. Αποτελεί break-up album, επομένως αναπόφευκτα έχει αρκετά μελαγχολικό ήχο, και κατ' εμέ αυτό το πίβοτ στον μινιμαλισμό και τη rock της πάει αρκετά. Η φόρμουλα των περισσότερων κομματιών να ξεκινούν αργά και υποτονικά, να χτίζουν σταδιακά και να κορυφώνονται σε ένα πλούσιο outro δουλεύει για το καθένα ξεχωριστά, ωστόσο ίσως βλάπτει λίγο τον δίσκο ως σύνολο όταν τα ακούς το ένα μετά το άλλο. Στα καλύτερά του, πάντως, μπορεί να είναι μια πολύ engaging δουλειά. H Caroline Polachek στο Desire, I Want To Turn Into You, αντίθετα, μας δίνει ένα πολύ καλογυαλισμένο αποτέλεσμα, με όμορφο και γεμάτο ηλεκτρονικό ήχο, αλλά που δεν έχει τα κουπλέ και τα ρεφρέν για να σου κρατήσει την προσοχή. Σαν σύνολο η παραγωγή είναι αρκετά προσεγμένη για να ακούγεται πολύ ωραία, αλλά με μια λίγο πιο κοντινή εξέταση το κάθε επιμέρους κομμάτι τείνει να καταρρέει. Να σημειωθεί, πάντως, πως τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει για το Sunset, το οποίο φέρνει για πρώτη και τελευταία φορά στον δίσκο μια ισπανική κιθάρα στη μίξη και νομίζω πως είναι το αγαπημένο μου pop κομμάτι της χρονιάς μέχρι στιγμής.
Ως γέφυρα ανάμεσα στην pop και τη hip hop εδώ θα χρησιμοποιήσω έναν δίσκο που γεφυρώνει το ίδιο χάσμα και στον ήχο του. Στην πραγματικότητα, το My 21st Century Blues της RAYE έχει περισσότερη ποικιλία από αυτό: πέρα από pop και hip hop είναι επίσης RnB και trap, ενώ κατά σημεία μπορεί να θυμίσει μέχρι και EDM. Είναι ένας δίσκος με πάρα πολύ χαρακτήρα, τα φωνητικά της RAYE δουλεύουν άψογα ό,τι κι αν αποφασίζει να κάνει, και το αποτέλεσμα σε κρατάει συνεχώς σε εγρήγορση. Σίγουρα μία από τις καλύτερες δουλειές του 2023 μέχρι στιγμής.
Λίγο hip hop αλλά περισσότερο RnB ή neo-soul είναι το Victims & Villains, με φωνητικά του Musiq Soulchild και παραγωγές του Hit-Boy. Μετά από την τριλογία King's Disease του Nas, στην οποία επιμελήθηκε της παραγωγής, είχα πολλές προσδοκίες από τον Hit-Boy και σε μεγάλο βαθμό τις δικαίωσε. Τα beats ακούγονται ζωντανά και γεμάτα, ωστόσο δεν αξιοποιούνται καλά από τον Musiq Soulchild ο οποίος δίνει αρκετά τετριμμένες ερμηνείες με υπερβολικά επεξεργασμένα φωνητικά και hooks χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το title-track εδώ είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι, ωστόσο ο υπόλοιπος δίσκος κατά βάση περνάει χωρίς να ακουμπήσει.
Περνάμε, λοιπόν, στην κατ' εμέ μεγαλύτερη rap κυκλοφορία του 2023 και τους JPEGMAFIA και Danny Brown, με το ταιριαστά ονομασμένο Scaring The Hoes. Η παραγωγή είναι σίγουρα ο μεγάλος πρωταγωνιστής εδώ. Τα beats είναι άγρια, δημιουργικά, τολμηρά και άκρως διασκεδαστικά, ταυτόχρονα καταφέρνοντας να ισορροπούν τόσο το υψηλό τέμπο όσο και τις πιο jazzy πινελιές σε ένα αποτέλεσμα που, στα 36 λεπτά διάρκειάς του, δε γίνεται βαρετό ούτε μια στιγμή. Οι δύο rappers δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό τόσο ερμηνευτικά όσο και στιχουργικά, και ο δίσκος βρίσκει την τέλεια ισορροπία μεταξύ ιδιαίτερου και προσιτού. Σαν υποσημείωση, είναι ωραίο να βλέπεις ένα ιντερνετικό meme να βρίσκει τρόπο να ενσωματωθεί στη (σχετικά) mainstream τέχνη χωρίς να έχει περάσει μισή δεκαετία από την εποχή που έγινε δημοφιλές. Στο Scaring The Hoes οι JPEGMAFIA και Danny Brown δείχνουν πως έχουν το δάχτυλο στον παλμό της κουλτούρας από κάθε άποψη, και πιθανώς να ανοίγουν και νέα μονοπάτια για τη συνέχεια της rap των 2020s.
Όπως και ο Lil Yachty στο Let's Start Here., έτσι κι εμείς εδώ θα περάσουμε από τη rap στη rock. Σε ένα άλμπουμ που μέχρι στιγμής έχει πρωταγωνιστήσει αρκετά στη συλλογική συζήτηση, ο Yachty έχει την Awaken, My Love! στιγμή του, βγαίνοντας από τη ζώνη άνεσής του και μεταπηδώντας από τη hip hop σε πολύ πιο conceptual και ιδιαίτερα πράγματα. Το Let's Start Here. είναι κατά βάση ψυχεδελική rock, με πολλές επιρροές από soul και jazz. Πιστεύω πως αυτή η ιδέα στη θεωρία είναι πολύ καλή, ωστόσο στην πράξη ο δίσκος κάπου το χάνει. Σε μεγάλο κομμάτι της διάρκειάς του, ιδιαιτέρως στο πρώτο μισό, έχεις την αίσθηση πως του λείπει το focus και η συγκεκριμένη κατεύθυνση, ενώ σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ από κομμάτι σε κομμάτι στην κορυφή της μίξης πλανάται μια ενοχλητική ηλεκτρονική στρώση η οποία το μόνο που κάνει είναι να θάβει τα instrumentals και να αποσυντονίζει τον ακροατή. Όταν δίνεται λίγο περισσότερη έμφαση στα rock στοιχεία του ήχου του, ο δίσκος μπορεί να είναι πολύ engaging και διασκεδαστικός και δείχνει πόσο καλό θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα αν γινόταν λίγο πιο συγκεντρωμένα. Πολύ ενδιαφέρον πείραμα με ανάμεικτα αποτελέσματα για εμένα, λοιπόν, ο νέος δίσκος του Lil Yachty.
Τώρα, όσον αφορά δύο συγκροτήματα που κατάφεραν να επιβιώσουν τον θάνατο της emo pop punk: οι Paramore και οι Fall Out Boy, με τα This Is Why και So Much (For) Stardust αντίστοιχα, καταφέρνουν αμφότεροι να δώσουν αξιοπρεπέστατες δουλειές παρότι έχουν περάσει προ πολλού το peak της δημοφιλίας τους. Αρχικά οι Paramore, με τη Hayley Williams να παραμένει εξίσου χαρισματική και μαγνητική με οποτεδήποτε άλλοτε, επιστρέφουν 6 ολόκληρα χρόνια μετά το After Laughter του 2017, το οποίο προσωπικά θεωρώ μακράν την καλύτερή τους δουλειά. Στο This Is Why διατηρούν εν μέρει αυτή την pop αισθητική, ωστόσο τη συνδυάζουν με λίγο πιο βαριά instrumentals που προσομοιάζουν τον παλιό τους ήχο. Παράλληλα, οι Fall Out Boy ίσως για πρώτη φορά παρουσιάζουν τέτοια ποικιλία στη μουσική τους, φέρνοντας μέχρι και σποραδικά πνευστά και έγχορδα σε έναν δίσκο με πολύ φυσική ενορχήστρωση η οποία δουλεύει πολύ καλά. Και τα δύο είναι ευχάριστα ακούσματα, με ένα δεδομένο ταβάνι ωστόσο στο τι μπορούν να προσφέρουν.
Το The WAEVE των The WAEVE μπορεί τεχνικά να είναι το ντεμπούτο του συγκροτήματος, ωστόσο σίγουρα δεν είναι ντεμπούτο με την κλασική έννοια του όρου καθώς και τα δύο μέλη του συγκροτήματος αποτελούν άτομα με μεγάλη εμπειρία και χρόνια παρουσία στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Ο Graham Coxon των Blur και η Rose Elinor Dougall των Pipettes συνδυάζουν τις δυνάμεις τους για να μας δώσουν έναν πολύ όμορφο indie rock δίσκο με έντονα dreamy στοιχεία. Είναι γρήγορο και punchy όταν χρειάζεται, ενώ ταυτόχρονα όταν επιβραδύνει και στοχεύει στο να γίνει ατμοσφαιρικό το καταφέρνει κι αυτό με επιτυχία. Συνδυάζει τέλεια τη φυσική ενορχήστρωση με τις ηλεκτρονικές πινελιές, ενώ ακόμα καλύτερος είναι ο συνδυασμός των φωνητικών των δύο μελών της μπάντας. Το The WAEVE είναι ένα πολύ όμορφο άλμπουμ, το οποίο επίσης αποφεύγει συστηματικά τον κίνδυνο να γίνει υπερβολικά αργό και βαρετό.
Κλείνοντας, θα ασχοληθούμε με δύο πιο βαριές κυκλοφορίες. Μπορεί η nu metal σε αυτό το σημείο να είναι νεκρό είδος, ωστόσο ο όγκος δουλειάς που βγήκε όταν ήταν στα ύψη της έχει ακόμα τη δυνατότητα να επηρεάσει νέες μπάντες. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι Graphic Nature με το ντεμπούτο τους, A Mind Waiting To Die. Πρόκειται για ένα αρκετά διασκεδαστικό άλμπουμ με ελάχιστες διακοπές στην ενέργεια του και πολύ ενδιαφέροντα ηλεκτρονικά στοιχεία, το οποίο ωστόσο επανεφευρίσκει τον τροχό. Σε κάποια σημεία ακούγεται σαν Linkin Park ή Deftones, σε πολύ περισσότερα ακούγεται σαν Slipknot, και γενικότερα αποτελεί περισσότερο ένα αμάλγαμα nu metal επιρροών παρά κάτι "δικό του" και ξεχωριστό. Θα αρέσει στους fans του είδους, ακόμα οι Graphic Nature δεν έχουν σχηματίσει δική τους ταυτότητα ωστόσο σίγουρα αποτελούν ένα συγκρότημα το οποίο αξίζει να έχει κανείς κατά νου στα επόμενα χρόνια. Αντίθετα, οι Invent Animate στο Heavener έχουν πολλή αυτοπεποίθηση, πολλή όρεξη και πολλή ποικιλία να προσφέρουν. Ένα δημιουργικότατο άλμπουμ που συνεχώς κινείται και επαναυτοπροσδιορίζεται ξανά και ξανά, ισορροπεί τα βαριά passages και τις μελωδίες του με μαεστρία, κάτι που σε συνδυασμό με τα πολύ καλά φωνητικά του καθιστά τους Invent Animate ικανούς να συνθέσουν έναν δίσκο με πολλή ενέργεια και ατμόσφαιρα. Ακόμα είναι νωρίς, ωστόσο αυτή ίσως να είναι η αγαπημένη μου metal κυκλοφορία του 2023 στο τέλος του έτους.
Αντί επιλόγου, θα κλείσω με μερικές ακόμη rapid-fire απόψεις για δίσκους που δε σήκωναν ολόκληρη παράγραφο:
- Young Fathers - Heavy Heavy: ένα αρκετά διασκεδαστικό και feelgood alt-pop άλμπουμ με πάρα πολύ έντονο το ethnic στοιχείο, έχει αρκετές καλές ιδέες εκ των οποίων όμως στην πράξη δε δουλεύουν όλες
- Kali Uchis - Red Moon In Venus: νομίζω πως η RnB είναι το πιο ανέμπνευστο είδος στη μουσική σκηνή αυτήν τη στιγμή και αυτό το άλμπουμ δεν κάνει κάτι για να το αλλάξει αυτό, δίνει λίγο περισσότερη έμφαση στα pop στοιχεία όμως οπότε δεν είναι δυσάρεστο άκουσμα
- Biig Piig - Bubblegum: μουσική που θα άκουγες στα ηχεία ενός εμπορικού κέντρου, αρκετά αξιοπρεπές ωστόσο
- Lucero - Should've Learned By Now: ίσως το πιο συνηθισμένο folk rock άλμπουμ που έχω ακούσει
- Don Toliver - Love Sick: μου αρέσουν πολύ τα φωνητικά του Don Toliver οπότε με κάθε νέα του κυκλοφορία ελπίζω πως αυτή θα είναι η φορά που θα κάνει κάτι ενδιαφέρον, αλλά ποτέ δεν είναι
- Dutch Uncles - True Entertainment: ηλεκτρονική dance pop με διάσπαρτα κάποια ωραία riffs, σίγουρα μακριά από χαμένος χρόνος
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου