Το 2023 ήταν μια αρκετά ιδιαίτερη χρονιά μουσικά. Πολλές από τις high profile κυκλοφορίες υπήρξαν είτε απογοητευτικές είτε μη αρκετά ικανές να κεντρίσουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, τουλάχιστον στον βαθμό στον οποίο αναμενόταν, ενώ πιο niche είδη όπως η country, η post-punk και η εναλλακτική hip hop είδαν έντονη δραστηριότητα και πληθώρα νέων δίσκων που έγιναν δημοφιλείς ανάμεσα στα αντίστοιχα κοινά.
Καθώς το έτος φτάνει στο τέλος του, λοιπόν, θα προσπαθήσουμε να βάλουμε όλο αυτό το χάος σε μια τάξη και να ασχοληθούμε με τη μουσική που ξεχώρισε. Πριν δώσω τη λίστα των καλύτερων τραγουδιών του 2023, με τον αυστηρό περιορισμό του ενός ανά καλλιτέχνη, ορίστε επιγραμματικά τα honorable mentions που οριακά δεν κατάφεραν να μπουν στη δεκάδα:
- Foo Fighters - Nothing At All
- Caroline Polachek - Sunset
- Daughter - Swim Back
- Jeff Rosenstock - LIKED U BETTER
- The National - Eucalyptus
Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, λοιπόν, πάμε στη λίστα με τα αγαπημένα μου τραγούδια του 2023.
10. Militarie Gun - My Friends Are Having A Hard Time
Το ντεμπούτο των Militarie Gun είναι ένας πολύ ωμός δίσκος, ο οποίος βασίζεται σε κατά βάση απλά instrumentals, αγυάλιστες ερμηνείες και σχεδόν εφηβικούς στίχους. Η φόρμουλα αυτή δε λειτουργεί τέλεια στα πλαίσια ενός ολόκληρου άλμπουμ, ωστόσο μπορεί να είναι πολύ αποτελεσματική σε μικρές δόσεις. Η αφοπλιστική αμεσότητα και ο νοσταλγικός χαρακτήρας του My Friends Are Having A Hard Time μπορεί να μην κάνουν εντύπωση στο αυτί ευθύς αμέσως, μπορούν όμως εύκολα να σε κερδίσουν, ειδικά αν έχεις μεγαλώσει με pop punk και άρα έχεις θετική προδιάθεση προς μη σύνθετες μουσικές με έμφαση στην άμεση έκφραση συναισθήματος όπως εγώ.
9. Paris Texas - Lift Off
Η rap rock σπάνια εκτελείται τόσο καλά. Το βασικό riff κιθάρας προσφέρει μια τέλεια βάση στο κομμάτι, τα verses είναι γεμάτα όρεξη και φρεσκάδα, η παραγωγή με πλήρη αξιοπιστία δίνει τις απαραίτητες πινελιές ώστε να μη γίνεται ποτέ μονότονο. Απλά τρία λεπτά μουσικής τα οποία σε προκαλούν να μην κουνηθείς, αν μπορείς.
8. JPEGMAFIA & Danny Brown - God Loves You
To φετινό άλμπουμ των JPEGMAFIA και Danny Brown γενικότερα περιέχει κάποια εντελώς ακραία beats, ωστόσο κανένα τους δεν είναι τόσο εθιστικό και αδύνατο να του αντισταθείς όσο αυτό του God Loves You. Ισορροπώντας εντυπωσιακά το gospel sample του με το μοντέρνο, πειραματικό είδος παραγωγής που χαρακτηρίζει ολόκληρο τον δίσκο, ο JPEGMAFIA εδώ καταφέρνει να δημιουργήσει ένα beat ικανό να επισκιάσει οποιοδήποτε κουπλέ θα μπορούσες να προσθέσεις από πάνω. Είναι χορευτικό, είναι soulful, είναι πειραματικό, και σε συνδυασμό με τη μικρή του διάρκεια είναι ανίκανο να γίνει βαρετό όσο κι αν το ακούσεις.
7. Olivia Rodrigo - vampire
Είμαι πολύ μάκρια από το target audience της Olivia Rodrigo, και αυτό συνήθως αντικατοπτρίζεται στην άποψή μου για τη μουσική της, ωστόσο το vampire με κέρδισε από την πρώτη φορά που το άκουσα. Ναι, αφενός οι στίχοι είναι ανώριμοι και μελοδραματικοί και η ερμηνεία υπερβολική, ωστόσο αυτά τα περιμένεις από τη Rodrigo. Αφετέρου, η ένταση καθ' όλη τη διάρκεια του κομματιού χτίζεται άψογα, φτάνοντας σε μια κορύφωση την οποία έχει κερδίσει πλήρως, ενώ η παραγωγή του κομματιού είναι μάλλον η πιο edgy που έχουμε πάρει ανάμεσα σε τόσο εμπορικές κυκλοφορίες μέσα στα τελευταία χρόνια. Για να κλείσω με μια δήλωση τόσο υπερβολική όσο το κομμάτι: πιστεύω ειλικρινά πως το vampire είναι το καλύτερο mainstream single που έχει βγει μέχρι στιγμής μέσα στη δεκαετία του 2020.
6. boygenius - Not Strong Enough
Το είδος της indie στο οποίο έχουν εξειδικευτεί πλέον οι boygenius δε δουλεύει πάντοτε, αλλά όταν δουλεύει τότε δουλεύει. Στο Not Strong Enough προσφέρουν ένα πολύ πιασάρικο ρεφρέν το οποίο καθιστά το κομμάτι πολύ επανεπισκέψιμο, ενώ οι άμεσοι heartfelt στίχοι και ο τρόπος με τον οποίο δένουν μεταξύ τους οι φωνές των τριών μελών της μπάντας του δίνουν αρκετό βάθος και συναισθηματική βαρύτητα ώστε να είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό earworm. Πρόκειται για ένα αρκετά αρχετυπικό indie τραγούδι, ωστόσο είναι μια συνταγή η οποία ξέρουμε πως δουλεύει.
5. Zach Bryan - Fear And Friday's
Θα επεκταθώ στο τι κάνει τον ομότιτλο δίσκο του Zach Bryan ξεχωριστό στο άρθρο για τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, ωστόσο μέχρι τότε το Fear And Friday's αποτελεί ένα αρκετά καλό δείγμα. Αρχικά, ο συνδυασμός της κλασικής country αισθητικής με το είδος folk που προσομοιάζει σε νεαρό Bon Iver λειτουργεί άψογα στο αυτί. Έπειτα, τόσο η ερμηνευτική ικανότητα όσο και το songwriting ταλέντο του Zach Bryan να γράψει πραγματικά ελκυστικά, αγνά τραγούδια (ένας τομέας στον οποίο η country, και δη τα τελευταία χρόνια, υστερεί), το ανεβάζουν επίπεδο. Αν πιστεύεις πως δε σου αρέσει η country, άκου αυτό το κομμάτι.
4. Paramore - C'est Comme Ça
To C'est Comme Ça είναι ένα σφηνάκι ενέργειας και χαρακτήρα, το οποίο ξεχωρίζει ακόμα και στα πλαίσια του πολύ καλού φετινού δίσκου των Paramore. Η Hayley Williams, με το συνηθισμένο χιούμορ και τη σαρκαστική κυνικότητά της, είναι πιο ευάλωτη από ποτέ, καταφέρνοντας μέσα σε μόλις δυόμισι λεπτά τόσο να εκφράσει το πού βρίσκεται η ίδια ψυχολογικά όσο και να ασκήσει διορατική κοινωνική κριτική. Τέλος, το spoken word στυλ στο οποίο ερμηνεύει το κομμάτι του δίνει έναν πολύ ξεχωριστό χαρακτήρα. Παρότι και μουσικά αποτελεί ένα πολύ διασκεδαστικό κομμάτι, αυτό που σε κερδίζει τελικά στο C'est Comme Ça είναι η νηφάλια ωριμότητά του. Πραγμάτι, μερικές φορές, it be how it be.
3. King Gizzard & The Lizard Wizard - Flamethrower
Ο πρώτος φετινός δίσκος των KGTLW, του οποίου τον τίτλο δε θα γράψω γιατί θα διπλασίαζε το μέγεθος του άρθρου, είναι ένας thrash/stoner metal δίσκος με θέμα τη γέννηση ενός δράκου ο οποίος κυριαρχεί πάνω στην ανθρωπότητα και αρχίζει να λατρεύεται ως θεός. Δεν ξέρω αν χρειάζεται να γράψω οτιδήποτε άλλο μετά από αυτή την περιγραφή, αλλά στη μεγαλύτερή του διάρκεια αποτελεί κατά βάση έναν φόρο τιμής των King Gizzard στα αγαπημένα τους metal συγκροτήματα. Το κλείσιμο του δίσκου, ωστόσο, είναι άλλη υπόθεση. Το πρώτο μισό του Flamethrower πρόκειται για ένα αρκετά αρχετυπικό thrash κομμάτι στο στυλ των King Gizzard, αλλά το δεύτερό του μισό, το οποίο κλείνει και ολόκληρο το άλμπουμ, είναι ένα ταξίδι. Κρατώντας το ίδιο εθιστικό riff σταθερό σε όλη τη διάρκεια, το κομμάτι χτίζει ένταση, την απελευθερώνει, επιταχύνει, επιβραδύνει, σκληραίνει και μαλακώνει χωρίς κανέναν δισταγμό, μέχρι που προσθέτει τα ψυχεδελικά synths τα οποία το απογειώνουν πλήρως. Αξίζει τη δοκιμή όποια κι αν είναι η σχέση σου με τη metal.
2. Cable Ties - Silos
Το μίσος προς τη γραφειοκρατία ποτέ δεν ακουγόταν τόσο καλό. Η ενέργεια που φέρνει στο κομμάτι η τραγουδίστρια του συγκροτήματος, Jenny McKechnie, είναι απλησίαστη και καταφέρνει να μεταδώσει τέλεια την απόγνωση και την αγανάκτηση των στίχων. Ο τρόπος με τον οποίο το Silos παγιδεύει τον ακροατή και τον βάζει ακριβώς μέσα στο μυαλό της αφηγήτριας μέχρι που, ακούγοντάς τη να φτύνει τις λέξεις "make the prisons bigger" στην κορύφωση του τραγουδιού, νιώθει κι ο ίδιος μια λύτρωση, καθιστά την ακρόαση του κομματιού μια ιδιαίτερα hard-hitting εμπειρία. Περισσότερα για το φετινό πόνημα των Cable Ties στη λίστα με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.
1. RAYE - The Thrill Is Gone.
Το φετινό μου τραγούδι της χρονιάς, λοιπόν, είναι η εκδοχή της RAYE στο γνωστό jazz standard The Thrill Is Gone. Από την πρώτη φορά που το άκουσα μέχρι και τώρα, με εντυπωσιάζει η άνεση με την οποία συνεχώς μεταλλάσσεται από είδος σε είδος, χωρίς όμως να χάνει ποτέ την ταυτότητά του. Ανοίγει με ένα rap verse, έπειτα φτάνει στο jazz ρεφρέν, στο δεύτερο κουπλέ γίνεται απότομα blues, έπειτα επιστρέφει με ευκολία στην jazz για το ρεφρέν, φτάνει στη σχεδόν funk γέφυρα και κλείνει συνδυάζοντας όλα τα προηγούμενα σε ένα τελευταίο ρεφρέν με τη συνοδεία ενός sax line που εμφανίζεται για πρώτη φορά. Είναι τόσο προσιτό όσο και αριστουργηματικά φτιαγμένο, τόσο εθιστικά διασκεδαστικό όσο και προσγειωμένο και αγνό. Ταυτόχρονα, με τη φοβερή της ερμηνεία η RAYE κάνει εντελώς δικό της ένα κομμάτι που μετρά σχεδόν έναν αιώνα ύπαρξης, μένοντας πιστή στην ταυτότητα του original αλλά δίνοντάς του πολύ έντονο και τον δικό της χαρακτήρα. Πιστεύω πως είναι ένα κομμάτι που έχει κάτι για όλους.
Αυτά, λοιπόν, είναι τα 10+5 τραγούδια που ξεχώρισα μέσα στο 2023. Ακολουθεί μια playlist με όλα τους συγκεντρωμένα μαζί, ενώ εμείς δίνουμε ραντεβού για τη συζήτηση περί των καλύτερων δίσκων της χρονιάς.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου