Παρότι δεν υπήρξαν πολλοί φετινοί δίσκοι που με συνεπήραν, το 2023 ήταν γεμάτο με ποιοτικές κυκλοφορίες τόσο από ήδη εδραιωμένους όσο και από ανερχόμενους καλλιτέχνες. Πριν προχωρήσω, λοιπόν, στη λίστα των φετινών άλμπουμ που ξεχώρισα, θα αναφέρω συνοπτικά κάποιες κυκλοφορίες που κόπηκαν στο όριο.
Χάρη στην ιδιαίτερη προσέγγισή τους της post-punk, οι Geese με το 3D Country εδραιώνουν εαυτούς ως ένα από τα πιο πολλά υποσχόμενα ονόματα στη σκηνή της indie και της εναλλακτικής rock. Το Stereo Mind Game των Daughter υπήρξε επίσης ένας από τους δίσκους στους οποίους επέστρεφα συχνά μέσα στο έτος, ενώ από τις δύο φετινές κυκλοφορίες των King Gizzard & The Lizard Wizard μου άρεσε πολύ η στροφή στον καθαρά ηλεκτρονικό και techno ήχο που παρουσίασαν στο The Silver Cord.
Παρότι όλα αυτά τα άλμπουμ μου άρεσαν πολύ, μπαίνουν στο άρθρο μόνο ως εύφημοι μνείες. Ακολουθεί, λοιπόν, η τελική δεκαπεντάδα με τα προσωπικά μου μουσικά highlights του 2023.
15. Home Front - Games Of Power
Το ντεμπούτο των Home Front είναι ένας δίσκος που κοιτάει μπροστά κοιτώντας πίσω. Συνδυάζοντας πληθώρα ειδών όπως η βρετανική rock, η punk και η new wave, στο Games Of Power το συγκρότημα δημιουργεί έναν ήχο που ακούγεται μεν φρέσκος και έχει τη δική του ταυτότητα, προσομοιάζει δε πράγματα που έχουν προηγηθεί και δίνει κάτι γνώριμο σε κάθε ακροατή. Αυτό το άλμπουμ έχει την επιθετική αντιδραστικότητα των The Clash, την 80s ηλεκτρονική παραγωγή των Tears For Fears και τις εθιστικές μελωδίες των The Cure. Είναι γρήγορο αλλά και μελωδικό, επιθετικό αλλά και μελαγχολικό. Ως αμάλγαμα επιρροών το Games Of Power είναι πολύ ενδιαφέρον και δημιουργικό, και σίγουρα προξενεί ενδιαφέρον για την επόμενη δουλειά της μπάντας.
14. Laufey - Bewitched
Επόμενο έχουμε τον δεύτερο δίσκο της Ισλανδής Laufey, ενός από τα πιο ενδιαφέροντα ονόματα στο αχανές πεδίο των γυναικών singer-songwriters σήμερα. Το Bewitched πρόκειται για ένα κατά βάση jazz άλμπουμ με ξεκάθαρες pop προδιαθέσεις το οποίο ακόμα και στα χειρότερά του είναι ένα ευχάριστο άκουσμα, ενώ στα καλύτερά του μπορεί να γίνει πολύ engaging, χάρη στη σταθερή θεματική του γραμμή, τους καλογραμμένους στίχους και τις προσεγμένες ερμηνείες της Laufey. Παρότι περιέχει αρκετές μπαλάντες δε χάνει συχνά τον ακροατή, και οι στιγμές που γίνεται πιο ανεβαστικό και χαρούμενο, ακροβατώντας τη γραμμή με την bossa nova, του δίνουν μια πολύ διασκεδαστική διάσταση. Ο παλιακός του χαρακτήρας του Bewitched του προσδίδει ζεστασιά και άνεση, καθιστώντας το ένα τέλειο άλμπουμ για ένα χειμερινό απόγευμα σπίτι με ζεστό καφέ.
13. GEL - Only Constant
Από την άνεση και την ασφάλεια της Laufey μεταφερόμαστε κατευθείαν στην ταραχή και τον κίνδυνο των GEL. Το Only Constant, με διάρκεια μόλις κάτι παραπάνω από 16 λεπτά και αποτελούμενο από 10 κομμάτια τα οποία σπάνια ξεπερνούν το ενάμισι λεπτό, είναι μια γροθιά αγνής ενέργειας στην οποία η hardcore μπάντα από το New Jersey, εντελώς αλύπητα και χωρίς αναστολές, βομβαρδίζει τον ακροατή με ουρλιαχτά και άγρια instrumentals, τα οποία υποστηρίζει τέλεια το φοβερό guitarwork που έχει να επιδείξει το άλμπουμ. Ακριβώς στη μέση όλου αυτού του χάους η μπάντα επιλέγει να μας δώσει το Calling Card, ένα δίλεπτο interlude με ένα χαλαρό, μελαγχολικό ηλεκτρονικό beat το οποίο λειτουργεί ιδανικά ως palette cleanser εν όψει του δεύτερου μισού. Η αστείρευτη επιθετικότητα του Only Constant το καθιστά άξιο θέσης στη λίστα, ακόμη κι αν δεν είναι για όλους.
12. Sparks - The Girl Is Crying In Her Latte
Ανέκαθεν οι Sparks εμπότιζαν τη μουσική τους με μια νεανική κυνικότητα κι ένα deadpan χιουμοριστικό στοιχείο το οποίο συχνά φθείρεται με τον χρόνο. Παρότι το 2023 σηματοδοτεί 50 χρόνια από την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους, όμως, είναι ξεκάθαρο πως τα δύο αδέλφια δεν έχουν χάσει καμία από τη φρεσκάδα τους, καθώς το The Girl Is Crying In Her Latte αποτελεί ένα άλμπουμ που βρίθει από χαρακτήρα και χιούμορ. Γεμάτο με μεταδοτικά ρεφρέν και πλούσιες, πολυποίκιλες ηλεκτρονικές παραγωγές, ακόμα και στην πρώτη ακρόαση αφήνει εντυπωσιακά ισχυρό αποτύπωμα για synth pop δίσκο του 2023. Ειδικότερα για fans του είδους, αποτελεί ένα must άκουσμα.
11. The National - First Two Pages Of Frankenstein
Μετρώντας πλέον πάνω από μια εικοσαετία παρουσίας στην παγκόσμια indie σκηνή, οι The National έχουν αναπτύξει μια φόρμουλα και την εκτελούν καλά. Το First Two Pages Of Frankenstein σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει από το συγκρότημα, ωστόσο παραμένει μια συλλογή καλογραμμένων indie/folk rock τραγουδιών τα οποία αναμφίβολα θα ικανοποιήσουν οποιονδήποτε μπει σε αυτό το άλμπουμ ξέροντας τι να περιμένει. Οι The National επίσης δείχνουν πως έχουν το δάχτυλο στον παλμό του κοινού, καθώς στο άλμπουμ συμμετέχουν κάποιοι εκ των βασικότερων indie καλλιτεχνών αυτή τη στιγμή, όπως οι Sufjan Stevens και Phoebe Bridgers, καθώς και η Taylor Swift. Παρότι δεν είναι δίσκος που θα σου αλλάξει τη ζωή, οι μελωδίες του First Two Pages Of Frankenstein εύκολα μπορούν να σε κερδίσουν, και με εμένα το έκαναν.
10. JPEGMAFIA & Danny Brown - SCARING THE HOES
Έχω μιλήσει αρκετές φορές μέσα στη χρονιά για το SCARING THE HOES. Είναι ένα άλμπουμ στο οποίο δεν μπορείς να αντισταθείς, καθώς η αγνή ένταση των chopped 'n screwed παραγωγών του JPEGMAFIA σε παρασύρει μέσα στην ατμόσφαιρα του δίσκου. Τα beats εδώ είναι δημιουργικά, καινοτόμα και πειραματίζονται παρότι στέκονται πάνω σε βάσεις διαχρονικά σταθερές για τη hip hop σκηνή, όπως η gospel και η soul του προηγούμενου αιώνα. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα χαοτικό άκουσμα, που καταφέρνει όμως να χρησιμοποιήσει αυτό το χάος υπέρ του, κρατώντας τον ακροατή σε διαρκή υπερένταση. Θα μαντέψω πως θα αποδειχθεί πολύ επιδραστικό στη hip hop σκηνή της δεκαετίας που ακολουθεί.
9. Zach Bryan - Zach Bryan
Μέσα στον απόλυτο κορεσμό που χαρακτηρίζει την country σκηνή τα τελευταία χρόνια, η αναζήτηση κάτι πραγματικά ξεχωριστού στο είδος μερικές φορές μπορεί να έχει την αίσθηση πως ψάχνεις ψύλλο στ' άχυρα. Το ομώνυμο άλμπουμ του Zach Bryan, ωστόσο, επιτυγχάνει να ξεφύγει από τις τυπικές παθογένειες του είδους και να ξεχωρίσει. Το ταλέντο του Zach Bryan ως συνθέτη, ως στιχουργού και ως ερμηνευτή λάμπει καθ' όλη τη διάρκεια αυτού του δίσκου. Ο Bryan μεταδίδει στην εντέλεια τη συναισθηματική φόρτιση αυτών των κομματιών, κάνοντας το άλμπουμ μια πολύ προσωπική και ωμή εμπειρία που είναι βαθιά και ουσιώδης όσο είναι προσιτή και ευχάριστη στο άκουσμα. Μέσα στα 16 κομμάτια του άλμπουμ σίγουρα υπάρχει κάποιο filler, ωστόσο πολύ περισσότερα είναι τα highlights. Κατ' εμέ, αυτός ο δίσκος είναι η τελετή στέψης του Zach Bryan ως ενός από τους καλύτερους songwriters στην αμερικανική μουσική σκηνή.
8. PinkPantheress - Heaven knows
Παρά το γεγονός ότι έγινε γνωστή μέσω του TikTok, το ντεμπούτο της PinkPantheress είναι, σύμφωνα με την ίδια, η αποκήρυξη της πλατφόρμας και η απόδειξη πως είναι κάτι παραπάνω από μια TikTok artist. Προσωπικά, βρήκα αυτή της την προσπάθεια πλήρως επιτυχημένη. Το Heaven knows έχει την αίσθηση δουλειάς από μια ώριμη καλλιτέχνιδα με συγκεκριμένο όραμα για τον ήχο και την ταυτότητα που θέλει να αποκτήσει. Οι παραγωγές του είναι προσεγμένες μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας και μαζί με τις μελωδίες, όπως και τις ερμηνείες της PinkPantheress, δημιουργούν ένα πολύ συνεκτικό αποτέλεσμα με ενιαίο χαρακτήρα. Κερασάκι στην τούρτα αποτελεί το songwriting, καθώς η PinkPantheress πραγματικά έχει κάτι να πει με τους στίχους της, αντίθετα με αυτό που θα περίμενε κανείς από μια τέτοια κυκλοφορία. Πρόκειται για ένα πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο για τη Βρετανίδα, το οποίο τη βάζει στη λίστα των καλλιτεχνών για την επόμενη δουλειά των οποίων ανυπομονώ.
7. RAYE - My 21st Century Blues
Αν ο κόσμος αποδειχθεί δίκαιος, η RAYE είναι η επόμενη μεγάλη pop star. Η χροιά της, το φωνητικό της εύρος καθώς και η προσωπικότητα των ερμηνειών της την καθιστούν μια φοβερά χαρισματική τραγουδίστρια, η οποία στο ντεμπούτο της δείχνει αξιοθαύμαστη άνεση ερμηνεύοντας πληθώρα ειδών. Τα φωνητικά της RAYE είναι το μεγαλύτερο προσόν του My 21st Century Blues, ωστόσο σίγουρα όχι το μόνο. Η παραγωγή κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του δίσκου είναι άψογη, συνδυάζοντας pop, hip hop, trap, neo-soul και μέχρι και EDM ήχους με έναν οργανικό τρόπο που κάνει το My 21st Century Blues να ακούγεται πραγματικά ξεχωριστό. Είναι πολύ διασκεδαστικό και χορευτικό, αλλά μπορεί να αποκτήσει βάθος όταν χρειάζεται και να υιοθετήσει μια διάσταση που το ανεβάζει επίπεδο. Ειδικότερα το πρώτο μισό του άλμπουμ προσφέρει bangers με μια εντυπωσιακή τακτικότητα που δε βρήκα σε άλλη pop κυκλοφορία φέτος, ωστόσο η μικρή "κοιλιά" που κάνει στο δεύτερο μισό του κοστίζει λίγες θέσεις στη λίστα.
6. Hot Mulligan - Why Would I Watch
Οι Hot Mulligan δίνουν την αίσθηση πως βρίσκονται σε μια χρονοκάψουλα από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Μέσα στο Why Would I Watch επιβιώνει αυτούσιο το πνεύμα ειδών που βρίσκονταν στο peak τους εκείνα τα χρόνια, όπως η midwest emo και η pop punk. Η επιρροή συγκροτημάτων όπως, παραδείγματος χάριν, οι Fall Out Boy είναι παραπάνω από εμφανής εδώ, από τον ήχο του άλμπουμ μέχρι και τους τίτλους των τραγουδιών. Οι Hot Mulligan αναπαράγουν ευλαβικά τη φόρμουλα των συγκροτημάτων αυτών, χαμηλή σε ωριμότητα αλλά υψηλή σε ταχύτητα και ειλικρίνεια, και το κάνουν πολύ καλά. Καταφέρνουν να κρατήσουν την προσφορά πιασάρικων ρεφρέν σε υψηλά επίπεδα καθ' όλη τη διάρκεια του δίσκου, ενώ στις σπάνιες στιγμές που το άλμπουμ επιβραδύνει το κάνουν να μετράει, προσφέροντας διάσπαρτες και μερικές στιγμές αξιοπρεπούς songwriting. Δεν αποτελούν υψηλή τέχνη, ωστόσο η παρουσία των Hot Mulligan είναι αρκετά αναζωογονητική για οποιονδήποτε μεγάλωσε με 2000s pop punk.
5. Paramore - This Is Why
Παρότι πρόκειται να μπουν στον εικοστό χρόνο ύπαρξής τους, το φετινό This Is Why είναι η πρώτη φορά που τα μέλη που απαρτίζουν την μπάντα διατηρούνται άθικτα από την τελευταία τους κυκλοφορία (συγκεκριμένα, το After Laughter του 2017). Προσωπικά θεωρώ αυτές τις δύο δουλειές μακράν τις ποιοτικότερές τους, οπότε φαίνεται πως το τωρινό lineup των τριών μελών που αποτελούν τους Paramore αυτή τη στιγμή λειτουργεί. Η Hayley Williams, ανεκαθέν το βασικότερο selling point της μπάντας, παραμένει μια από τις πιο χαρισματικές προσωπικότητες στη mainstream σκηνή, ενώ η νεοαποκτηθείσα ωριμότητα που απέκτησε η στιχουργική της λειτουργεί τέλεια σε συνδυασμό με το κυνικό χιούμορ που ήδη τη χαρακτήριζε. Όσον αφορά τη μουσική, στο This Is Why οι Paramore ισορροπούν τη γλυκύτερη pop αισθητική του After Laughter με τον πιο βαρύ, παλιότερό τους ήχο και μας δίνουν μια δεκάδα κομματιών που ποτέ δε φλυαρεί και πάντα έχει κάτι νέο να δώσει. Είναι ένας δίσκος ώριμος αλλά και φρέσκος, νηφάλιος αλλά και διασκεδαστικός. Το πίβοτ που έχουν καταφέρει να κάνουν οι Paramore στην όψιμη αυτή φάση της καριέρας τους θα το ζήλευαν πολλά συγκροτήματα.
4. Genesis Owusu - STRUGGLER
Από τα πρώτα του δευτερόλεπτα, το δεύτερο άλμπουμ του Genesis Owusu αρπάζει την προσοχή σου και δεν την αφήνει σε κανένα σημείο καθ' όσο διαρκεί. Το να συνάψεις την ταμπέλα ενός συγκεκριμένου είδους στο STRUGGLER είναι δύσκολο: έχει πολύ rap, διαθέτει σίγουρα έντονη μια dance-punk αισθητική, ενώ όταν επιβραδύνει γίνεται neo-soul θυμίζοντας πολύ το ντεμπούτο του Γκανέζου-Αυστραλού καλλιτέχνη. Τα bass lines πάνω στα οποία στηρίζεται η ενέργεια του δίσκου είναι άψογα, τα φωνητικά performances έχουν πλήρη συνοχή μεταξύ τους, ενώ μέσα στον φρενήρη ρυθμό του άλμπουμ εμφανίζονται και αρκετά φοβερά πιασάρικα ρεφρέν. Όπως και το άλμπουμ που διαδέχεται, έτσι και το STRUGGLER είναι ένα one of a kind άλμπουμ το οποίο είναι δύσκολο να περιγραφεί. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δικαιολογεί πλήρως το hype του Genesis Owusu ως μιας πολύ ξεχωριστής παρουσίας που έχει πολλά ακόμα να δώσει προχωρώντας.
3. Cable Ties - All Her Plans
Οι Cable Ties υπήρξαν από τις πιο απρόσμενες και ευχάριστες ανακαλύψεις μου για το 2023. Το τρίτο άλμπουμ του punk συγκροτήματος από την Αυστραλία είναι γεμάτο με θράσος και παρεμβατική επιθετικότητα, παραμένοντας ωστόσο αρκετά προσιτό για τον οποιονδήποτε. Το All Her Plans διαθέτει έναν εντελώς μεταδοτικό ηλεκτρισμό, με τα αστείρευτα πνευμόνια της τραγουδίστριας και τα εθιστικά riffs να καθιστούν αδύνατον το να μείνεις ασυγκίνητος. Η παραγωγή είναι ακριβώς τόσο αγυάλιστη όσο πρέπει, δίνοντας στο άλμπουμ ένα "βρώμικο" προσωπείο, ωστόσο στην ουσία τους τα κομμάτια είναι groovy, μελωδικά και εύπεπτα χωρίς να θυσιάζουν τίποτα σε ωμότητα και edge. Το All Her Plans είναι ένας δίσκος που αξίζει τη δοκιμή από τον οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως ακουσμάτων.
2. Sufjan Stevens - Javelin
Το Javelin είναι μια γροθιά στο στομάχι διάρκειας 42 λεπτών. Αρχικά, η ικανότητα του Sufjan Stevens να φτιάχνει μουσική που ξεχειλίζει συναίσθημα είναι γνωστή μετά από τόσα χρόνια καριέρας. Επομένως, η πληροφορία πως το Javelin γράφτηκε στον απόηχο του θανάτου του συντρόφου του καθώς ο Stevens βρισκόταν στο νοσοκομείο αναρρώνοντας από το σύνδρομο Γκιλαίν-Μπαρέ, το οποίο τον κατέστησε ανίκανο να περπατά, πρέπει να λέει τα πάντα για το τι μπορεί να περιμένει κανείς ακούγοντας αυτό το άλμπουμ. Είναι ένας δίσκος βαθιά συναισθηματικός ακόμη και για τα δεδομένα του Sufjan Stevens, ο οποίος εξερευνά την αγάπη, την απώλεια και τη μοναξιά με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Ακόμη και χωρίς το πλαίσιο των θεματικών του δίσκου, το Javelin είναι πανέμορφο στον ήχο. Κατά κανόνα, τα κομμάτια του ξεκινούν αργά, με μοναδική ενορχήστρωση ένα πιάνο, και χτίζουν συνεχώς μέχρι να καταλήξουν σε ένα εκρηκτικό crescendo, από αυτά που ο Stevens έχει αποδείξει πολλάκις πως μπορεί να φτιάξει με άνεση. Παρά τη φόρμουλα αυτή, σε κανένα σημείο ο δίσκος δε γίνεται βαρετός ή τυποποιημένος, καθώς καταφέρνει συνεχώς να βρίσκει συναρπαστικές μελωδίες που από μόνες τους έχουν τη δύναμη να κρατήσουν την προσοχή του ακροατή. Συνοπτικά, ο Sufjan Stevens δίχως αμφιβολία είναι από τους σπουδαιότερους συνθέτες της εποχής, και το Javelin είναι άλλο ένα τεκμήριο αυτού.
1. Invent Animate - Heavener
Η λέξη που μπορεί να περιγράψει καλύτερα το Heavener, νομίζω, είναι η λέξη "τεράστιο". Είναι ένα τεράστιο άλμπουμ από κάθε άποψη: οι ενορχηστρώσεις είναι βαριές και πλούσιες, τα φωνητικά του Marcus Vik άρτια τόσο στα καθαρά σημεία όσο και στις κραυγές, μέσα στη μαγευτική του ατμόσφαιρα μπορείς να χαθείς πλήρως. Είναι ένας δίσκος φοβερά μελωδικός, ο οποίος όμως διατηρεί στην εντέλεια την ικανότητα να σε κάνει να βγάλεις τον λαιμό σου στο headbanging. Καθώς οι Invent Animate σε καθοδηγούν ανάμεσα σε αιθέρια passages, θορυβώδη breakdowns και ανθεμικά ρεφρέν, η ενέργεια του δίσκου δεν πέφτει ποτέ· μόνο μεταβάλλεται. Ανάμεσα στη ζωώδη του ισχύ και τη συναισθηματική του βαρύτητα, ανάμεσα στον θυμό και τον πόνο, το Heavener δημιουργεί έναν αχανή κόσμο και σε προσκαλεί να χαθείς μέσα του.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου