Το πρώτο βήμα του μαραθωνίου που ξεκινάει στο blog γίνεται σήμερα. Μέσα στις επόμενες εβδομ... στους επόμενους μήν... μέσα στον επόμενο καιρό τέλος πάντων, σκοπεύω να γράψω ένα άρθρο για καθένα από τα 25 προσωπικά μου αγαπημένα άλμπουμ όλων των εποχών: ίσως λίγες παρασκηνιακές πληροφορίες για τη σύνθεσή τους, ίσως λίγη ανάλυση του ήχου και των θεματικών τους, σίγουρα πολλές ασυνάρτητες σκέψεις μου και, πάνω απ' όλα, εξήγηση του γιατί εκτιμώ το καθένα τους και τι τα κάνει όλα να ξεχωρίζουν στα αυτιά μου.
Το πόσο συχνά θα ανεβαίνουν αυτά τα κείμενα και, για να είμαστε ειλικρινείς, το αν θα ολοκληρώσω καν αυτό το πρότζεκτ μένει να διαπιστωθεί. Μέχρι τότε, ξεκινάμε με το 25ο αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών, το Mezmerize των System of a Down.
Πιστεύω ακράδαντα πως οι System of a Down βρήκαν τον καλύτερο δυνατό τους ήχο ακριβώς πριν διαλυθούν. Στα αδελφά άλμπουμ Mezmerize και Hypnotize του 2005 είναι που το συγκρότημα παίρνει τον εαυτό του λιγότερο σοβαρά από ποτέ, κάτι που τους δίνει την αίσθηση passion projects τα οποία γράφτηκαν χωρίς κανένα φίλτρο και δισταγμό. Ο ενισχυμένος ρόλος του Daron Malakian στα φωνητικά, παρότι διχάζει μεγάλο μέρος των οπαδών της μπάντας, θεωρώ πως ήταν μια ευεργετική απόφαση για τον ήχο των δύο αυτών δίσκων. Ο Daron δίνει κάτι εντελώς διαφορετικό από τον μέχρι τότε βασικό τραγουδιστή των SOAD, Serj Tankian, και υποστηρίζει πολύ καλύτερα τον έντονα χιουμοριστικό χαρακτήρα του Mezmerize και του Hypnotize.
Ο σημαντικότερος λόγος, ωστόσο, που θεωρώ το 2005 το αποκορύφωμα της καριέρας των System of a Down, είναι το ότι εκεί είναι που το συγκρότημα τελειοποιεί τις μελωδίες του. Τα γρήγορα, άγρια κομμάτια οι System είχαν ήδη αποδείξει προ πολλού πως μπορούσαν να τα γράψουν με κλειστά τα μάτια και το Mezmerize δεν αποτελεί εξαίρεση, ωστόσο τα μελωδικά σημεία του συγκεκριμένου δίσκου είναι κάτι το πρωτοφανές για αυτούς. Οι μελωδίες εδώ είναι ζωντανές, πολύχρωμες, περίπλοκες και πολυποίκιλες. Οι διαφορετικές διαστάσεις που κατάφερε το συγκρότημα να δώσει στον ήχο του είναι το δυνατότερο χαρτί του Mezmerize και αυτό που το ξεχωρίζει, τόσο απ' όλες τις υπόλοιπες μπάντες της σκηνής της εποχής όσο και από την προϋπάρχουσα δισκογραφία των System of a Down.
Γενικότερα, σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, το πάντρεμα δύο εντελώς διαφορετικών ταυτοτήτων παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τη μία πλευρά κυριαρχεί ο alt-metal χαρακτήρας, με όλη του την κυνικότητα και ωμή ισχύ, ενώ από την άλλη γλυκιές, μαλακές αρμονίες γεμάτες φαντασία.
Πουθενά αυτή η τομή δεν είναι πιο διακριτή από το κομμάτι Radio/Video και την αντιδιαστολή ανάμεσα στον χαλαρό, μέχρι και indie rock ήχο του και τις βίαιες εκρήξεις που συνεχώς τον διακόπτουν. Έχοντας από τη μία το ότι σε κάποιο σημείο αυτό το τραγούδι γίνεται reggae και από την άλλη τον Serj και τον Daron να ουρλιάζουν μέχρι να τους βγουν τα πνευμόνια, είναι σαφές πως το Radio/Video αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα κομματιού που μόνο οι System θα μπορούσαν να γράψουν.
Το Mezmerize είναι αρκετά ξεκάθαρο στο τι προσφέρει όσον αφορά τη φόρμουλά του. Revenga, Violent Pornography, Sad Statue, σε όλα αυτά τα τραγούδια τα κουπλέ είναι μανιώδεις αγώνες δρόμου που καταλήγουν σε ρεφρέν ρυθμικά, εύπεπτα και πιασάρικα. Φυσικά και η κλασική παράνοια των SOAD, αυτή τη φορά ανεβασμένη στο 10, μπορεί επίσης να βρεθεί σε κομμάτια όπως το Cigaro ή το This Cocaine Makes Me Feel Like I'm On This Song. Κανένα τραγούδι του Mezmerize δεν ακούγεται ίδιο με κάποιο άλλο, ωστόσο όλα τους έχουν το ίδιο ηχόχρωμα και είναι σαφές πως αποτελούν κομμάτια του ίδιου συνόλου.
Εννοείται πως χρήζει ειδικής μνείας ένα από τα πιο σημαντικά τραγούδια στην καριέρα των System of a Down. Tο B.Y.O.B. θέτει στο προσκήνιο όλη την αντικαθεστωτική οργή του συγκροτήματος και την ικανότητά τους να τη θέσουν σε αιχμηρούς, ακριβείς στίχους που δε διστάζουν καθόλου να γίνουν επιθετικοί. Για άλλη μια φορά, τα αλύπητα, καταιγιστικά βαριά του κουπλέ και το χορευτικό, lounge ρεφρέν του δε θα έπρεπε να παντρεύονται τόσο αρμονικά αλλά το κάνουν. Το B.Y.O.B. συνοψίζει άψογα τόσο το Mezmerize καθαυτό, όσο και τη γενικότερη μουσική ιδιοφυΐα που επέδειξαν σε όλη τους την καριέρα οι System of a Down.
Η συνέπεια με την οποία οι SOAD στο Mezmerize σερβίρουν την ίδια συνταγή αλλά βρίσκοντας τρόπους να την κάνουν συνεχώς φρέσκια και ενδιαφέρουσα είναι αξιοθαύμαστη. Ως αποτέλεσμα, σε συνδυασμό και με το ότι (όσο κλισέ κι αν ακούγεται) οι θέσεις και οι θεματικές του δίσκου είναι πιο επίκαιρες από ποτέ, παρότι έχουμε σχεδόν είκοσι χρόνια να ακούσουμε νέο δίσκο από τους System, με κάθε μέρα που περνάει η υστεροφημία τους μόνο μεγαλώνει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου