Πρώτος (ελπίζουμε από πολλούς) Μηνιαίος Απολογισμός λοιπόν, και είμαστε τυχεροί που ξεκινά με τον Μάιο του '22 επειδή μας έδωσε αρκετή καλή μουσική. Παρακάτω οι σκέψεις μου για οκτώ δίσκους που βγήκαν μέσα σε αυτό τον μήνα. Κάπου εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι αυτοί που επέλεξα δεν είναι οι καλύτεροι ή οι χειρότεροι δίσκοι του Μαΐου - είναι απλώς κάποιοι από αυτούς που άκουσα και για τους οποίους είχα αρκετά πράγματα να πω.
Το ντεμπούτο full-length album της Ethel Cain δεν είναι ένα που κρίνεται εύκολα. Είναι ένας αργός, ατμοσφαιρικός indie rock δίσκος με gospel και horror επιρροές ο οποίος πραγματεύεται τη θρησκεία, τη ζωή στην αμερικανική επαρχία και... κάποια πιο σκοτεινά πράγματα. Τα φωνητικά της Ethel είναι σχεδόν σαν να έχουν βγει από κάποιο Lana Del Rey άλμπουμ, ωστόσο εκεί σταματούν οι ομοιότητες, αφού το Preacher's Daughter είναι αρκετά πιο σύνθετο μουσικά από τον μέσο δίσκο της Lana. Χτίζει ένα πολύ moody σκηνικό και βάζει τον ακροατή σε μια πολύ συγκεκριμένη διάθεση, ωστόσο δυστυχώς τσιγκουνεύεται τις κορυφώσεις (μας δίνει μια στο Ptolemaea και μια στο τελευταίο τραγούδι, Strangers, και αμφότερες δουλεύουν άψογα), κάτι που το κάνει σημαντικά πιο δύσκολο στην ακρόαση από την αρχή ως το τέλος. Διαρκεί 75 λεπτά, τα οποία δε θα έλεγα πως δικαιολογεί πλήρως, ωστόσο σε γενικές γραμμές είναι ένα όμορφο κομμάτι μουσικής που σίγουρα αξίζει μια ακρόαση, ακόμη κι αν αυτή δεν αρκεί για να το ξεδιαλύνει κάποιος πλήρως.
Στην καλύτερή του Drake μίμηση, ο Jack Harlow μας δίνει ένα ραπ άλμπουμ το οποίο θα ξεχάσουμε μέσα σε λίγους μήνες, και το οποίο δε θα αλλάξει τη ζωή κανενός. Τα beats του είναι κατά βάση αδιάφορα (μοναδική εξαίρεση το Nail Tech), τα flows του ανέμπνευστα και, εντελώς ειρωνικά για ένα άλμπουμ που μοιάζει τόσο πολύ με τα δικά του, το Drake feature είναι από τις χειρότερες στιγμές του δίσκου. Σε κανένα σημείο το Come Home The Kids Miss You δε γίνεται πολύ κακό. Απλώς σε κανένα σημείο δε γίνεται και πολύ καλό, κάτι που το καθιστά μια σε γενικές γραμμές βαρετή εμπειρία.
Τόσο σε ήχο όσο και σε θεματική, στο Heartbreak Diaries 2 ο Fresco Trey συνεχίζει από εκεί που έμεινε στο Heartbreak Diaries. Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, πρόκειται για ένα break-up album, οπότε το γεγονός ότι το μεγαλύτερό του προτέρημα είναι ο ίδιος ο Trey. Χάρη στη χαρισματικότητα των ερμηνειών του ανεβάζει το άλμπουμ επίπεδο με έναν τρόπο που βλέπεις σπάνια σε μη high-profile κυκλοφορίες στη rap, και καταφέρνει να τη γλιτώσει με σχετικά απλά beats, τα οποία είναι κατά βάση μια τυπική μίξη trap και RnB. Χάρη και στη μικρή του διάρκεια είναι ένα ευχάριστο listen, πλην όχι αξιοσημείωτο.
Στη δεύτερη του δουλειά ο Alfie Templeman πάει προς μια ελαφρώς πιο pop κατεύθυνση από το ήδη αρκετά pop Forever Isn't Long Enough. Μάλιστα, όπως και πέρυσι επέλεξε να κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ τον Μάιο, έτσι επιλέγει και φέτος για το δεύτερό του, μια απόφαση που τα ευνοεί πάρα πολύ γιατί είναι κατά κόρον καλοκαιρινή μουσική. Συνθετικά το άλμπουμ δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, ωστόσο, ευτυχώς για τον ίδιο, το ταλέντο του στα hooks εδώ λάμπει. Αβίαστα πιασάρικη, inoffensive dance pop μουσική που κατά πάσα πιθανότητα θα κερδίσει τους fans του είδους αλλά δε θα συγκινήσει τους υπόλοιπους. Ακούγοντάς το ένιωθα πως είναι το τέλειο άλμπουμ για να παίζει σε λούπα σε κάποιο καφέ το καλοκαίρι... με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, και οι Everything Everything πεισματικά παραμένουν πλήρως ανίκανοι να βγάλουν κακή μουσική. Η indie/alt-pop/alt-rock/falsetto-core μπάντα από το Μάντσεστερ επανέρχεται με έναν δίσκο που δανείζεται από είδη όπως η britpop, η glitch pop και η alt-rock, ωστόσο δεν είναι τίποτα από αυτά. Η ωρίμανση του συγκροτήματος είναι εμφανής, αφού στο Raw Data Feel συνδυάζουν στοιχεία που κατέκτησαν στα προηγούμενά τους άλμπουμ και ο Jon Higgs μας δίνει τις καλύτερές του ερμηνείες μέχρι σήμερα. Θεματικά το άλμπουμ πραγματεύεται την τεχνολογία και το πώς χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο των ανθρώπινων σχέσεων, και το συζητά μέσα από χαρακτήρες που εμφανίζονται καθ' όλη του τη διάρκεια. Μάλιστα, για αυτό το άλμπουμ η μπάντα επιστράτευσε την τεχνητή νοημοσύνη, καθώς ο τίτλος, το εξώφυλλο και ένα ποσοστό των στίχων του δίσκου είναι δημιουργήματα ενός AI. Γρήγορο και ενεργητικό αλλά αργό και ατμοσφαιρικό όπου χρειάζεται, το Raw Data Feel είναι πραγματικά ένας φοβερός δίσκος, ο οποίος σίγουρα θα βρίσκεται ψηλά στη λίστα μου για τους καλύτερους του 2022.
Μετά από πέντε χρόνια αναμονής, ο Kendrick μας δίνει την πιο ώριμη και ενδοσκοπική δουλειά του, η οποία βέβαια θα μπορούσε ίσως να είναι λίγο πιο συνεκτική. Περισσότερες σκέψεις μου για το Mr. Morale & The Big Steppers εδώ.
Το Butterfly Blue είναι μια ενδιαφέρουσα και καλοφτιαγμένη δουλειά, η οποία όμως πάσχει από κρίση ταυτότητας. Ο δίσκος προσπαθεί να είναι ένα συναισθηματικό indie rock άλμπουμ, ωστόσο ταυτόχρονα εισάγει ηλεκτρονικά και pop στοιχεία τα οποία το καταδικάζουν σε ένα άβολο ενδιάμεσο, όπου αφενός δεν έχει κάποιο πραγματικό συναισθηματικό αντίκτυπο στον ακροατή και αφετέρου δεν είναι ιδιαίτερα πιασάρικος ή μοντέρνος (το verse της Azealia Banks είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα μελανού σημείου στο άλμπουμ, όχι επειδή είναι ιδιαίτερα κακό αλλά επειδή δεν ταιριάζει καθόλου στο περιβάλλον του). Θα ήθελα να δω τη Mallrat να εμπιστεύεται λίγο περισσότερο τις κιθάρες της παρά τα synths της, ωστόσο και ως έχει είναι ένα ευχάριστο άκουσμα.
Florence + The Machine - Dance Fever
Νομίζω πως το Dance Fever είναι το ιδανικό Florence + The Machine άλμπουμ: η επιβλητικότητα των instrumentals συνοδεύει αψεγάδιαστα τα φωνητικά της Florence Welch, ωστόσο ταυτόχρονα ο δίσκος έχει και ένα καθαρό pop feel με ορισμένα πολύ διασκεδαστικά κομμάτια. Σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στο ότι η Welch στη δημιουργία αυτού του άλμπουμ δούλεψε με τον Jack Antonoff και τον Dave Bayley, δύο pop παραγωγούς που μέσα στα τελευταία χρόνια έχουν αποδείξει την αξία τους. Ωστόσο, το μεγαλύτερο κομμάτι των συγχαρητηρίων πάει στην ίδια, αφού με τις ερμηνείες της πετυχαίνει ακριβώς αυτό που χρειάζεται το κάθε κομμάτι και δένει το άλμπουμ τέλεια. Μια πολύ καλή δουλειά που επίσης κατά πάσα πιθανότητα θα δείτε ψηλά στις ανασκοπήσεις του έτους.
Θέλουμε προτάσεις ποστ
ΑπάντησηΔιαγραφή